"ขอให้เจริญ——"
"ภายหลังได้พบกันใหม่——"
"เดินทางปลอดภัย——"
"อู้ๆๆ... ในที่สุดก็ซ่อมเสร็จและรีบูตเครื่องได้แล้ว รู้สึกว่าร่างกายอุ่นๆ ยังไงไม่รู้!"
ท่ามกลางเสียงอำลาของผู้คนมากมาย ไฉเสี่ยวหมี่พลันได้ยินเสียงกลไกประหลาดยิ่งนัก เสียงหนึ่ง ซึ่งปนด้วยเสียงกระแสไฟฟ้าซู่ซ่า
ก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิด
นางลองเรียกในใจอย่างระมัดระวัง: "ปาท่องโก๋?"
"ใช่แล้ว ฉันเอง"
???
เหตุใดถึงกลายเป็นรุ่นสองภาษาเสียได้
ไฉเสี่ยวหมี่: "เจ้าอัปเกรดระบบแล้วหรือ?"
ถ้อยคำนี้ราวกับแหย่ถูกจุดเจ็บปวดอะไรสักอย่าง ปาท่องโก๋พลันส่งเสียงร้องไห้โฮ "ว้า" ขึ้นในสมองของนางทันที: "อัปเกรดงั้นรึ?! ข้าน้อยขะมักเขม้นเก็บสะสมไว้ไม่กล้าใช้คะแนนผลงานหมื่นคะแนน หวังไว้ว่าสักวันจะได้แลกเปลี่ยนชิปขั้นสูงให้ตัวเองสักชิ้น กลับกลายเป็นว่าโฮสต์ท่านมีไข้เพียงหนหนึ่ง ก็เผา CPU ของข้าน้อยพังไปเลย! ค่าซ่อมแซมหมดไปถึงแปดพันคะแนน! แปดพันเต็มๆ นะ!!"
"อู้ๆๆๆ... น้ำเต้าหู้เจ้าเพื่อนบ้านข้างๆ เปลี่ยนไปใช้ชิปโฟตอนรุ่นล่าสุดตั้งนานแล้ว มีเพียงข้าน้อยเท่านั้น ที่ยังเป็นการ์ดเก่าๆ รุ่นแรกๆ กรรมอะไรกันนักหนา ถึงได้มาเจอกับโฮสต์ร่างกายบอบบางๆ อย่างเจ้า อู้ๆๆ——"
มันร่ำไห้ราวฟ้าจะถล่มแผ่นดินจะทลาย
ไฉเสี่ยวหมี่นิ่งเงียบไปสามวินาที สุดจะทนได้: "หุบปาก ร้องไห้อีกที ข้าจะตายให้ดูเดี๋ยวนี้"
ปาท่องโก๋เปลี่ยนเป็นเรียบร้อยทันที: "โฮสต์สุดที่รัก หลายวันมิได้พบเจอ ข้าน้อยคิดถึงท่านมากทีเดียวที่สำนักงานใหญ่ ส่งหัวใจให้ดวงหนึ่ง"
ไฉเสี่ยวหมี่: "เจ้าว่าคะแนนผลงานที่ว่า คือสิ่งใด?"
ปาท่องโก๋: "ในโลกดิจิทัลของพวกเรา มีร้านค้าคะแนนเสมือน คะแนนผลงานสามารถใช้แลกเปลี่ยนทุกสิ่งที่ระบบต้องการได้ เช่นชิปอัปเกรด ค่าบำรุงรักษาประจำวัน หรือแม้กระทั่งแลกเปลี่ยนเป็นนิ้วทองที่โฮสต์เคยเอ่ยถึงก่อนหน้านี้ก็ยังได้"