โอวหยางไหวส่งคนเป็นกองทัพเข้าทุ่งดาวตกตามหาอย่างกว้างขวาง
สุดท้าย โอวหยางรุ่ยที่สลบไม่รู้สติก็ถูกแมวขาวตัวหนึ่งกับงูแดงตัวหนึ่งร่วมมือกัน "หาม" ออกมาได้
ตัวหนึ่งคาบปกเสื้อ อีกตัวหนึ่งพันข้อเท้า
ทำเอาผู้คนที่เห็นพากันตะลึงงัน
การชิงชัยธนูจันทร์เสี้ยวจึงจบลงอย่างน่าเวทนาท่ามกลางความวุ่นวายนี้
แม้แต่ผู้ที่ยิงวิญญาณปีศาจเงาจันทร์และผู้ที่ได้ธนูน้ำแข็งลูกศรวิญญาณไป ก็ไม่มีใครรู้
โอวหยางไหวทุ่มเทใจจดจ่ออยู่ที่ความปลอดภัยของบุตรชาย จะมัวไปสนใจเรื่องพวกนี้ที่ไหนได้?
จวนสกุลโอวหยางมีไฟส่องสว่างตลอดสามวันติดต่อกัน บ่าวไพร่ในจวนมีสีหน้าวุ่นวาย เข้าออกไม่เว้นวัน วันนี้ไปร้านยาเสาะหาซินนาบาร์ พรุ่งนี้ก็ไปหาเลือดหมาดำที่เพิ่งเชือด กระดาษยันต์กับไม้ท้อเตรียมไว้เต็มตะกร้า
แต่โอวหยางรุ่ยก็ยังไม่ตื่น
บางคนบอกว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส บ้างก็กระซิบกระซาบกันไปเองว่าน่าจะถูกสิ่งชั่วร้ายสิง
ส่วนธนูน้ำแข็งลูกศรวิญญาณที่ตกไปอยู่ที่ใด กลายเป็นประเด็นร้อนแรงที่สุดที่ผู้คนเอามานินทากันในยามว่างตามตรอกซอกซอย
......
"ข้าเดาว่าต้องถูกคนเถื่อนสองคนนั้นแย่งไปเป็นแน่!"
"โอ๊ย! อย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย! ฟังพี่น้องที่รับใช้พวกเขาว่า คนทั้งสองนั้นได้ประกาศไว้แล้วว่าหากชนะได้ธนูน้ำแข็งลูกศรวิญญาณ จะต้องเลือกหญิงงามสักสองสามคนมาสนองความใคร่ให้ตลอดทั้งคืน พวกเจ้าไม่รู้หรอก จื่อเจียวตอนก่อนรับใช้พวกเขาจนทั่วตัวเป็นแผล ถึงป่านนี้ก็ยังลุกจากเตียงไม่ได้เลย"
"ซี! น่าหวาดกลัวจริง แต่พูดก็แปลก เหมือนไม่ได้เห็นคนทั้งสองกลับมาหรอกนะ? ห้องพักก็ยังไม่ได้คืน คงยังไม่ไปไหนกระมัง?"
"ไปเสียก็ดี!"
ไฉเสี่ยวหมี่ก้มตัวลงแต้มลิปสติกให้หญิงงามคนหนึ่งอย่างประณีต พลางชูหูฟังพวกนางนินทาเล่น
เสียงของเหล่าสาวน้อยใสกังวานราวนกกางเขน จ้อเจี๊ยวไปมา ฟังแล้วทำให้จิตใจของนางเบิกบาน