ผู้เข้าร่วมการทดสอบไม่น้อยที่พอรู้วิชาเล็กน้อย คำว่า “กลิ่นอายสังหาร” “วิญญาณอาฆาต” ลอยเข้าหูไม่ขาด ทำให้โอวหยางไหวใจสั่นระริก สีหน้าซีดเผือดสลับเขียวคล้ำ แววตาลึกเผยความตื่นตระหนกบางเบา
โดยเฉพาะเมื่อได้ยินผู้คนเอ่ยถึงความผิดปกติของเส้นเลือดแร่ ร่างของเขาพลันโอนเอน ก่อนจะหันไปตวาดพ่อบ้านข้างกายด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ในทุ่งดาวตกเกรงว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ รีบ! รีบปิดทางเข้าทันที!”
คำพูดนี้หลุดออกมา ผู้เข้าร่วมการทดสอบที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่โดยรอบพลันแตกตื่น
“ท่านโอวหยางหมายความว่าอย่างไร ด้านในยังมีคนไม่ออกมานะ!”
“สถานการณ์ภายในยังไม่กระจ่าง จะปิดทางเข้าตายได้อย่างไร นี่ไม่ใช่ผลักคนที่เหลือให้ไปสู่ความตายหรอกหรือ?”
“ใช่แล้ว!”
“......”
ผู้คนพูดกันคนละประโยคสองประโยค เสียงยิ่งดังขึ้น
โอวหยางไหวสีหน้าดำคล้ำ แผดเสียงเย็นชา “ข้าคิดเพื่อความปลอดภัยของชาวเมืองเชียนอู๋เป็นหลัก! หากสัตว์อสูรตัวใดเลวทรามหนีออกมาจากข้างใน พวกเจ้าคนไหนจะต้านทานได้ เรื่องทั้งหลายต้องยึดประโยชน์ส่วนรวมเป็นสำคัญ!”
ผู้คนถูกคำพูดอันชอบธรรมของเขากดดันจนเงียบงันไปชั่วครู่
ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด บ่าวคนหนึ่งกลับเบียดฝูงชนวิ่งเข้ามาอย่างลนลาน สีหน้าซีดขาว ตะโกนก้อง
“ท่...ท่านนายท่าน! เรื่องใหญ่แล้ว!”
โอวหยางไหวหงุดหงิดอยู่แล้ว พอเห็นดังนั้นสีหน้าก็ยิ่งบึ้งตึง “เรื่องใดถึงได้ตื่นตระหนกถึงเพียงนี้?”
บ่าวหน้าก้ม ตัวสั่นเทา เรื่องนี้คุณชายสั่งไว้ก่อนว่าให้ปิดบังไว้ให้มิด แต่ยามนี้ในทุ่งดาวตกเห็นชัดว่าเกิดเรื่องขึ้น หากยังไม่บอกก็คงสายเกินไปจริง ๆ
“คุณชาย...คุณชายก็อยู่ในทุ่งดาวตก!”
“อะไรนะ?!”
โอวหยางไหวราวกับถูกฟ้าผ่า ยกฝ่ามือฟาดหน้าบ่าวทันที บ่าวล้มระเนระนาดลงกับพื้น
“ไอ้สัตว์! เหตุใดจึงไม่ห้ามปรามเขา!”