ส่งคนออกไปแล้ว ไฉเสี่ยวหมี่ก็ย้อนกลับมานั่งที่เดิม
เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสายตาที่เปี่ยมรอยยิ้มของเหล่าหญิงงามพอดี ต่างคนต่างชะเงื้อมมุมคิ้ว มุมปากหยัดไว้ซึ่งรอยยิ้มที่ทั้งเข้าใจและแฝงความหยอกเย้า
นางรู้สึกหน้า “วาบ” ขึ้นมาทันที
“พะ...พวกเธอมองข้าอย่างนี้ทำไมกันเล่า......”
ราวกับนางไปทำสิ่งที่น่าอายอะไรหลังฉากมาอย่างนั้นแหละ
ทั้งที่จริง ๆ แค่หอมที่แก้มครั้งเดียวเท่านั้นเอง
ในหมู่หญิงงามเหล่านี้ ทั้งที่อายุมากและอายุน้อย แต่เสี่ยวหมี่กลับมีดวงตาแบบตาหวานกลมโตสดใส ขาวดำชัดเจนประหนึ่งเคลือบด้วยประกายน้ำ ใบหน้าขาวนุ่มราวกับขนมจ้าวซาลี่ที่เพิ่งนึ่งใหม่ ๆ จึงทำให้ผู้คนแอบคิดอยากจะเอ็นดูนางอย่างน้องสาวเล็ก ๆ โดยไม่รู้ตัว
โดยเฉพาะยามนี้ ใบหน้านางแดงระเรื่อ สายตาหลบเลี่ยงแต่ยังแกล้งทำเป็นใจเย็น ท่าทางเช่นนั้นยิ่งชวนให้คนอยากแกล้ง
“เมื่อครู่นี้ เสี่ยวหมี่แอบหอมสามีน้อยของตัวเองหรือเปล่าเจ้าคะ?” มีคนหนึ่งเอ่ยเย้าแหย่โดยเจตนายืดเสียงให้ยาว
“ไม่มีอะไรทั้งนั้น!” นางรีบคว้าผ้าปูโต๊ะขึ้นมาก้มหน้าก้มตาศึกษาลวดลายปักบนนั้น
อืม ฝีมือการปักใช้ได้ ลวดลายก็งดงามไม่น้อย
“โอ๋~~~แล้วทำไมลิปสติกบนริมฝีปาก ตรงกลางถึงจางเป็นวงไปล่ะ?”
“อ้าย นี่มันเดายากจริง ๆ นี่นา~”
“เสี่ยวหมี่ ผ้าปูโต๊ะผืนนี้มันงดงามถึงเพียงนั้นหรือ? เจ้าคงจะมองจนเป็นรูอยู่แล้วกระมัง”
“พอแล้วพอแล้ว พวกเจ้าเลิกแกล้งนางเสียที” ในที่สุดหญิงงามผู้ใจดีคนหนึ่งก็ทนไม่ไหว เอ่ยปากพร้อมกับหัวเราะพลางดึงตัวไฉเสี่ยวหมี่ที่เกือบจะหดลงไปใต้โต๊ะให้กลับมาตั้งตรง “ถ้าแกล้งกันต่อไป เสี่ยวหมี่ของเราคงกลายเป็นขนมแป้งข้าวเหนียวที่นึ่งสุกเต็มที่แล้ว”
ว่าพลาง ยังยื่นมือออกไปช่วยจัดเส้นผมที่ยุ่งเล็กน้อยให้กับนางอีกด้วย
ไฉเสี่ยวหมี่ถูกดึงตัวให้ตั้งตรงได้ ก็ป่องแก้ม พลางแสร้งวางท่า:“ก็ใช่น่ะสิ ข้าเองก็มีอารมณ์โกรธเหมือนกัน!”
แต่เสียงของนางนุ่มหวาน คิ้วตระโก่งงาม ต่อให้โกรธก็ยังราวกับถูกเคลือบด้วยน้ำตาล