"เช่นนั้น...ก็คือเห็นมาแล้วใช่หรือไม่?"
อูหลีมิได้ใส่ใจกับคำอธิบายยืดยาวของนางแม้แต่น้อย คว้าจับได้เพียงประโยคสำคัญที่สุดเพียงประโยคเดียว
เมื่อข้อสรุปตกผลึก เรือนร่างอันอบอุ่นสุดท้ายในดวงตาของเขาก็เยือกแข็งลง
เขาไม่รอช้า ก้าวขึ้นไปเก็บปิ่นห้อยพู่ระบายหยกเขียวที่ร่วงอยู่บนพื้น ปลายปิ่นแหลมคมราวกับอาวุธมีคม
พร้อมกันนั้น ธนูกระดูกที่อยู่ด้านนอกศาลเจ้าก็ราวกับถูกเส้นด้ายล่องหนดึงดูด วูบหนึ่งกลับมาสู่ฝ่ามือของเขา
ทุกอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัวติด
ไฉเสี่ยวหมี่ทันได้แต่เพียงมองอย่างตื่นตะลึง เห็นอูหลีนำปิ่นหยกขึ้นวางกับสายธนู ปลายปิ่นอันแหลมคมเล็งตรงไปยังชายหนุ่มที่สลบอยู่บนพื้นอย่างมั่นคง
สายธนูถูกดึงรั้งจนโค้งอันตรายระหว่างนิ้วของเขา
...น่าเสียดายนัก
แต่แรกเขามิได้คิดจะฆ่าสัตว์ต่อหน้านาง
แต่สิ่งที่ควรปิดตาไว้ให้มิดชิดเช่นนี้ ปล่อยไว้อีกสักครู่ก็มิได้แล้ว
เมื่อกำลังกู่ไร้ผลต่อโอวหยางรุ่ย เช่นนั้นก็ใช้วิธีที่ง่ายดายและตรงไปตรงมาที่สุด ส่งเขาไปสู่เส้นทางสู่ยมโลกเสีย
จี้หยกแกว่งไกวเบา ๆ ระหว่างปลายนิ้วของเขา
มุมปากของอูหลีโค้งขึ้น เสียงต่ำลึก "นับว่า...เจ้าโชคดีนัก"
"เดี๋ยวก่อน!"
ไฉเสี่ยวหมี่พุ่งตัวเข้ามากอดแขนของเขาไว้แน่น มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่กับนิ้วที่กำลังรั้งสายธนู "เจ้าอย่าเพิ่งฆ่าคนมั่วดี ๆ เขายังไม่ถึงที่จะตาย"
นางเงยหน้าขึ้นมอง "การฆ่านั้น...มิใช่หนทางเดียวที่จะระงับความโกรธแค้น ยังมีทางอื่นอีก เจ้าดู—"
พูดจบนางก็ปล่อยมือ รีบวิ่งไปข้างกายโอวหยางรุ่ย ยกชายกระโปรงขึ้น แล้วเตะเบา ๆ ไปที่สะโพกเขาหนึ่งที "ให้เจ้าแอบมอง! ไอ้สารเลว!"