เสียงอุทานนี้แม้จะเบาบางดั่งยุงร้อง แต่กลับทะลุผ่านม่านพลังกั้นเข้ามาได้อย่างชัดเจน ถึงหูของผู้คนภายนอกวัด
ร่างของอสูรเพิ่งถูกแมลงกู่แห่งสายธารแยกชิ้นส่วนไปเพียงครึ่งเดียว
มือที่อูหลีเหวี่ยงกลางอากาศ พลันหยุดนิ่ง
กลิ่นอายสังหารที่ห่อหุ้มกาย พลันสลายหายไปดั่งสายลม
เขาอธิษฐานในใจเงียบๆ ว่า อย่าเป็นเสียงของนางเลย... อย่าให้นางเห็นเขาอยู่ในสภาพนี้เลย...
แต่จะมิใช่นาง ก็จะเป็นผู้ใดเล่า?
ชายหนุ่มเหมือนถูกเส้นใยที่มองไม่เห็นดึงดูด ค่อยๆ หันข้างใบหน้า
ดวงตาต่างสีอันเยียบเย็นปราศจากความดุร้ายและเย่อหยิ่งเมื่อครู่ กลับมีอาการหวาดกลัวและขลาดกลัวอย่างน่าอเนจอนาถพลันก่อตัวขึ้น
แล้วเขาก็แอบคิดด้วยใจหวาดหวั่น สบเข้ากับดวงตาของนาง
มิใช่ความกลัว ความรังเกียจ หรือความตกใจอย่างที่คาดคิด
ดวงตากลมโตใสกระจ่างเป็นประกายแวววาว ดั่งความดีใจ ดั่งความยินดี ดั่งความตื่นเต้นที่ได้ของคืนมา สายน้ำแห่งฤดูใบไม้ผลินั้นเอ่อล้นค่อยๆ เคลื่อนไหว ก่อเกิดเป็นละอองน้ำแห่งความชื้น
“หลี่หลี่!”
ในวินาทีที่เห็นเขายืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย ไฉเสี่ยวหมี่ลืมทุกสิ่ง มีเพียงเขาในดวงตา อยากจะพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ด้วยความตื่นเต้น ถึงขนาดลืมไปว่าตนเองกำลังยืนอยู่บนที่สูง
ก้าวเท้าพลาด
ชั่วอึดใจถัดมา ก็ถูกชายหนุ่มรับไว้ในอ้อมกอดอย่างมั่นคง
นางไม่ถึงกับร้องอุทานด้วยซ้ำ
เพราะนางรู้ดี อูหลีมีวิธีรับนางได้เสมอ
แม้ในยามที่ร่างกายของเขาต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ก็จะไม่มีวันปล่อยให้นางร่วงหล่น แปดเปื้อนฝุ่นธุลีแม้เพียงนิด
“หลี่หลี่”
ไฉเสี่ยวหมี่ประคองใบหน้าของเขา แล้วเอ่ยเรียกเบาๆ อีกครั้ง
ลวดลายอักขระสีดำสนิทแผ่ขยายอยู่ใต้ชายคอเสื้อ ไล้ขึ้นมาตามผิวอันขาวซีดสู่กระดูกไหปลาร้า ลำคอ กระทั่งถึงขอบกราม... เส้นลายทั้งประหลาดและประณีต ดั่งตราประทับแห่งข้อห้ามบางอย่าง ดั่งเสียงเย้ายวนอันเงียบงัน