หวนรำลึกถึงอดีตกาล...
เขานั้นเคยออกตามหาหนอนพิษหายากชนิดหนึ่ง เพียงเพื่อจะได้ไข่ของมัน ณ หุบเขาลำธารอันเงียบสงัด ได้พบกับบ่อน้ำพุร้อนธรรมชาติแห่งหนึ่ง
ที่แห่งนั้นสงบเงียบเป็นที่ลับ น้ำใสสะอาดบริสุทธิ์ อุณหภูมิกำลังพอเหมาะพอดี
เขาถอดรองเท้าของตนเองก่อน แล้วคุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น ไม่เปิดโอกาสให้ได้ทักท้วง ยกเท้าของไฉเสี่ยวหมี่ขึ้นมา ถอดทั้งรองเท้าและถุงเท้าของนางออกทีละข้าง
จากนั้นจึงโอบกอดนาง สดับสมาธิ และเริ่มขับเคลื่อนพลังจิต—
ไฉเสี่ยวหมี่ยังคงงงงวยอยู่ไม่กี่อึดใจ กว่าจะรู้สึกตัว ก็เกิดเอาแต่ใจขึ้นมาทันใด
ราวกับแมวน้อยที่ขนฟู ใช้มือทั้งสองผลักไสจะดึงตัวออกจากอ้อมกอดของเขา
"เจ้าถอดรองเท้าถุงเท้าข้าทำไม? อย่ามาแตะต้องตัวข้า และอย่ามากอดข้า!" ไฉเสี่ยวหมี่พยายามตีมือเขาออก กัดริมฝีปากล่างแน่น "มิใช่หรือเจ้าว่าข้าพูดไปเรื่อยเปื่อย? ดีนัก ดีนัก ที่แท้คำพูดของข้า—ฮัดเช้ย—เจ้าก็ถือเป็นเพียงคำลวงลม"
"ข้าช่างงามให้คนตาบอดมองเสียจริง! คำที่ข้า—ฮัดเช้ย—เคยพูดไปก่อนหน้านั้น ข้าขอถอนคำทั้งหมด! ทั้งหมด—ฮัดเช้ย—เป็นโมฆะเสีย!"
สภาพแวดล้อมโดยรอบเริ่มคลาดเคลื่อนเลือนราง
ไฉเสี่ยวหมี่มิทันได้สังเกต
อูหลีเพียงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แขนทั้งสองแข็งแรงโอบรอบเอวนางไว้แน่น พยุงนางขึ้นเล็กน้อย: "ห้ามผลักข้าออก จงกอดคอข้าไว้"
"หึ ๆ เจ้านับเป็นขนมชิ้นไหนกัน?" ไฉเสี่ยวหมี่ดิ้นรน "เหตุใดเจ้าว่าอะไรข้าต้องฟัง?"
"ข้านับเป็นคนที่เจ้าชอบมากที่สุด"
"คิดไปไกลแล้ว ข้ามิชอบเจ้า ลา!"
สีหน้าอูหลีพลันซีดขาวลง เหงื่อเย็นผุดซึมตามขมับ
"...อย่าพูดอีกเลย"
"ข้าจะพูด!" นางสัมผัสได้ว่าเรี่ยวแรงของเขาแผ่วลงอย่างประหลาด ไฉเสี่ยวหมี่ฉวยโอกาสผลักเขาออกไป พูดต่อด้วยความโมโห "ข้ามิชอบ... กลั่ก กลั่ก กลั่ก..."