เขากระดกคางขึ้น ก่อนชี้ไปทางด้านหน้าเล็กน้อย
เพียงเห็นศาลาหลังคาโค้งงดงามตระการตา ประดับโคมไฟสว่างไสว ตั้งตระหง่านอยู่ริมฝั่งแม่น้ำกลางเมืองที่พลุกพล่าน
บนป้ายกระดานชื่อของศาลานั้น อักษรสีทองสามตัวเปล่งประกายเจิดจ้า—ศาลาหวนอิน
กลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าภายในทำธุรกิจอะไร ริมหน้าต่างงามเรียงรายไปตามถนน ยังมีธงผืนเล็กปลิวไสวโอ้อวด ด้านบนเขียนอักษรหวัดสองตัว: ซ่องโสเภณี
"ไม่พัก!"
ยังไม่ทันที่ไฉเสี่ยวหมี่จะเอ่ยปาก เสียงสองพยางค์เย็นเฉียบราวกับเกล็ดน้ำแข็งก็ดังมาจากด้านหลัง
ดูท่าในเสียงนั้นจะแฝงความขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ไม่น้อย
พ่อค้าขายน้ำตาลกลับหัวเราะ "คุณชายน้อยอย่าเพิ่งฉุนเฉียวไป ข้าน้อยมิใช่คนไร้สติสัมปชัญญะ จะให้คุณชายน้อยพาหญิงสาวของท่านไปตกอยู่ในสถานที่เช่นนั้นได้อย่างไรกัน?"
"ยามนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ โรงเตี๊ยมเต็มทุกแห่ง บรรดานักเดินทางจากแดนไกลมากมาย ซึ่งรวมถึงหญิงสาวอายุน้อยผู้สง่างามเช่นคุณหนูผู้นี้ จำใจต้องมาพักในห้องว่างของสถานที่เหล่านี้กันชั่วคราว ขอเพียงได้ที่กำบังลมฝน ต่างก็รักษามารยาทต่อกันก็พอแล้ว"
เขาหันไปส่งสายตาให้ศาลาที่สว่างไสว "บัดนี้ทั้งเมืองเชียนอู๋ ศาลาหวนอินแห่งนี้ใหญ่ที่สุด คงจะพอหาห้องว่างได้บ้าง แต่ว่าราคาก็ต้องแพงกว่าปกติมาก หากพวกท่านยังรีรอ เกรงว่าแม้แต่ไม้กระดานแผ่นสุดท้ายก็จะถูกคนอื่นแย่งไปก่อนแล้วละ"
ไฉเสี่ยวหมี่มิได้ลังเลแม้แต่น้อย ตัดสินใจทันที "พัก!"
พักในซ่องโสเภณีก็พักสิ!
สถานที่เริงรมย์ที่ต้อนรับแขกจากทั่วสารทิศ ย่อมต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกและขนาดใหญ่โตกว่าโรงเตี๊ยมธรรมดาไม่ใช่หรือ?