พูดจบลง เขาก็ถือตุ๊กตาน้ำตาลก้าวเร็วสองสามก้าว ไล่ตามซ่งเยวี่ยเหยาที่อยู่ข้างหน้าไปทัน
เสียงของปาท่องโก๋ก็ดังขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหัน: "โฮสต์ไม่ดีแล้วเจ้าค่ะ! ข้ารู้สึกว่าตัวร้ายตอนนี้อยากฆ่าคน!?"
ไฉเสี่ยวหมี่เผลอจะหันกลับไปมอง
แต่กลับพบว่าอูหลีปรากฏตัวอยู่ข้างกายตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
ใบหน้าของเขาหม่นหมอง ดวงตาจับตัวเป็นน้ำแข็งที่ละลายไม่ออกจากกัน ความกดอากาศรอบกายต่ำจนน่าตกใจ
"ที่แท้ตุ๊กตาน้ำตาลคู่ที่จับมือกันนั้นก็ตั้งใจเอามาให้เจียงจืออวี่เป็นพิเศษนี่เอง ข้าก็ว่าแปลก ทำไมถึงได้ทะนุถนอมนัก คอยอุ้มไว้ในอกตลอด กลัวว่ามันจะแตกหักเสียหาย" เขาเหลือบตามองนาง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ
"ถ้าเจ้าจะพูดเช่นนั้น ข้าก็ยิ่งทะนุถนอมตุ๊กตาน้ำตาลของเจ้ามากกว่า เก็บลงท้องไปเลยต่างหาก"
อูหลีหัวเราะเบา ๆ
เสียงหัวเราะนั้นทั้งเบาทั้งช้า แต่กลับทำให้แผ่นหลังของนางเย็นวาบขึ้นมา
"เช่นนั้นข้าก็ขอชิมบ้าง ควรจะเริ่มกินจากตรงไหนดีเล่า?" เขาค่อย ๆ ยกตุ๊กตาน้ำตาลรูปเสี่ยวหมี่ในมือขึ้นมา ชูไว้ใกล้ดวงตาพินิจพิจารณา สายตากวาดผ่านโครงร่างของตุ๊กตาน้ำตาล "กินหัวก่อนดี หรือมือดี หรือเท้า?"
น้ำเสียงนั้นชวนขนหัวลุก ราวกับสิ่งที่พูดถึงมิใช่ตุ๊กตาน้ำตาลเลยแม้แต่น้อย
ไฉเสี่ยวหมี่รู้สึกเหมือนมีแมลงกู่นับหมื่นนับพันที่มองไม่เห็นตัวกำลังไต่ตามผิวกายขึ้นมา ไอเบา ๆ หนึ่งครั้งแล้วเอ่ยว่า "ดูมันช่างน่ารักนัก จะว่าไป ก็อย่ากินมันเลยเถิด"
สายตาของเขาเคลื่อนจากตุ๊กตาน้ำตาล มาหยุดอยู่ที่ใบนางของนาง "เช่นนั้นก็อ้อนวอนข้าสิ อ้อนวอนข้าแล้ว ข้าก็จะไม่กินมัน"
นางหลับตาลงครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิกชายเสื้อของเขาไว้ดึงเบา ๆ เรื่องอ้อนวอนเขานั้นนางชำนาญจนคล่องมือแล้ว น้ำเสียงนุ่มนวลจนราวกับบีบได้น้ำออกมา "ได้โปรดอย่ากินมันเลยนะ หลี่หลี่เจ้าดีที่สุด~~"