ยามโพล้เพล้ สามคนจึงเพิ่งกลับจากนอกเมืองเข้าสู่ตัวเมือง
แผนเดิมคือฝึกจนถึงเที่ยงแล้วกลับมาทานข้าว พอร่มพระอาทิตย์คล้อยต่ำลงจึงค่อยออกไปอีกครั้ง ใครจะรู้ว่า ซ่งเยวี่ยเหยากลับติดใจการฝึกเสียแล้ว ชักเกาทัณฑ์ยิงไม่ยอมหยุด ฝึกมาจนถึงยามนี้จึงจะเลิก
ไฉเสี่ยวหมี่หิวจนท้องแทบติดหลังมานานแล้ว
ตอนเที่ยงวันนั้น นางหิวจนตาพร่าเห็นดาว อูหลีจึงค่อย ๆ หยิบแป้งทอดไส้เนื้อที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันออกมาจากอกเสื้อ เอ่ยว่าเกรงว่าหากหยิบออกมาเร็วเกินไป นางจะแอบกินหมดเสียก่อนเป็นของว่าง
ไม่รู้ว่าเขาเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อใด ตัวเองยังลืมเอาถุงน้ำติดตัวไปเลย กลับจดจำได้ว่าจะพกแป้งทอดติดไว้ชิ้นหนึ่ง
ไฉเสี่ยวหมี่อาศัยแป้งทอดชิ้นนั้นประทังชีวิต
แบ่งให้สองคนนั้น ใครก็ไม่ยอมรับ
ช่างเป็นสองเซียนที่หล่อหลอมจากเหล็กกล้าจริง ๆ
พอถึงยามโพล้เพล้ ไฉเสี่ยวหมี่ก็หิวจนวิญญาณลอยละล่อง ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกราวกับวิญญาณเร่ร่อน สุดท้ายก็ต้องพึ่งอูหลี ถูกเขาอุ้มหลังกลับมาตลอดทาง
ช่วงสุดท้ายก่อนเข้าตัวเมือง แม้แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าก็เริ่มปรากฏบนใบหน้าของซ่งเยวี่ยเหยา
ส่วนอูหลี คนที่ใช้ชีวิตด้วยการดื่มน้ำเพียงอย่างเดียว ยังวิ่งไปวิ่งมาสอนระหว่างนางทั้งสองอยู่ตลอด นอกเสียจากตอนดื่มน้ำที่ดูผิดปกติไปหน่อย ยามนี้กลับยังคงกระปี้กระเปร่าผ่องใส ดวงตาเป็นประกาย ราวกับมีพลังไม่รู้จักหมดสิ้นซ่อนอยู่ทั่วร่าง
พลังกายขนาดนี้ แข็งแกร่งถึงขั้นไปแข่งขันสามัคคีธรรมสามประการได้เลยทีเดียว
พี่เหยายังพอเข้าร่วมได้สองประการ
แล้วนางล่ะ? ไม่ได้สักประการ
ไฉเสี่ยวหมี่นอนพาดบนหลังอูหลี ทอดถอนใจอย่างหมดเรี่ยวแรงในใจ: สามคนในท่าทางเช่นนี้ กลับดูราวกับว่านางเพียงคนเดียวที่ตรากตรำชักธนูทั้งวันกลางแดดจ้าเสียอย่างนั้น?