"ขอถามหน่อย... มีคนอยู่ไหมเจ้าคะ?"
ไฉเสี่ยวหมี่แหวกพุ่มไม้ไผ่แหงนมองเข้าไปด้านใน
ประตูรั้วไม้ไผ่แง้มไว้เพียงบาง ๆ นางร้องเรียกอยู่หลายครั้ง แต่ภายในกระท่อมไม้ไผ่กลับเงียบสนิท ไม่มีเสียงผู้ใดตอบรับ
ลานเล็ก ๆ นี้ดูเรียบง่าย แต่มองไปทางไหนก็แฝงไว้ซึ่งความประณีต
ชิงช้าไม้ไผ่ห้อยอยู่ที่มุมหนึ่ง เมื่อลมพัดผ่านก็ค่อย ๆ แกว่งไกวเบา ๆ ด้านหน้าชิงช้ามีโต๊ะหินและเก้าอี้หินวางอยู่ บนหน้าโต๊ะแกะสลักกระดานหมากล้อมไว้ ครานี้บนกระดานมีหมากดำขาววางสลับกันอย่างชัดเจน กำลังเป็นหมากกลางคันที่ยังไม่จบ
นางเขย่งปลายเท้ามองให้ถนัด——เป็นหมากล้อม
สมัยก่อนตอนอยู่โรงเรียน นางเคยถูกส่งเข้าเรียนคาบพิเศษหมากล้อม แม้จะเรียนแบบสามวันเว้นสองวัน แต่โชคดีที่บ้านมีพ่อผู้คลั่งไคล้หมากล้อมอยู่คนหนึ่ง
ทุกสุดสัปดาห์เมื่อว่าง พ่อมักจะลากนางมาเล่นหมากสองสามกระดานเสมอ เหตุผลก็ไม่มีอะไรอื่น เพราะพ่อชนะแม่ไม่ได้ แต่กลับเอาชนะนางได้อย่างมั่นคง
แก่เฒ่าปานนั้น กลับเจ้าเล่ห์เพทุบายเช่นนี้
แต่ต่อมานางก็ปิ๊งไอเดีย ครั้นเล่นหมากอีก จึงแสร้งทำเป็นเอามือเดียวเล่นโทรศัพท์ ที่แท้ก็แอบเปิดหน้าจอเกมหมากขึ้นมา ปรับระดับความยากไปที่ระดับ"โหดร้ายขั้นสุด"
พ่อวางหมากหนึ่งเม็ด นางก็วางตามบนหน้าจอหนึ่งเม็ด จากนั้นก็ลอกหมากที่ปัญญาประดิษฐ์วาง ไปวางบนกระดานจริง
สุดท้ายก็ชนะอย่างลื่นไหล ใบหน้าชื่นบานราวกับต้องสายลมฤดูใบไม้ผลิ
"ท่านเกาคุณเพื่อนร่วมงาน ยังอ่อนหัดนักนะ" ตอนนั้นนางสะบัดโทรศัพท์อย่างภาคภูมิ "ข้าเล่นโทรศัพท์ไปด้วยก็ยังชนะท่านได้ กลับไปฝึกอีกหลายปีเถิด"
และในยามนี้ ไฉเสี่ยวหมี่จ้องเขม็งไปที่หมากบนโต๊ะหินอย่างเหม่อลอย
รูปหมากนี้ช่างคุ้นตานางยิ่งนัก เป็นหมากแก้ชีวิตอันโด่งดังที่บันทึกไว้ในตำราหมากล้อมสามัญนามว่า"บ่อน้ำทองคำ" หมากดำทางด้านนอกล้อมแน่นหนาราวกำแพงเหล็ก หมากขาวตรงมุมนั้นดูเหมือนตกอยู่ในสภาวะคับขัน แต่อันที่จริงยังมีหนทางรอด