คานหามภายในกว้างขวาง เบาะนั่งปูด้วยผ้าไหมชั้นดีเนื้อนุ่ม เมื่อนั่งลงก็จะทรุดตัวจมลงไปในความนุ่มนวลนั้น แม้ระหว่างทางจะมีสะเทือนบ้าง ก็ไม่รู้สึกถึงความแข็งกระด้างแม้แต่น้อย
ตลอดทางที่ผ่านมา เคยชินกับการเดินทางด้วยม้า ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่นั่งพาหนะที่สุขสบายเช่นนี้ ทว่าไฉเสี่ยวหมี่กลับยิ้มไม่ออกแม้แต่น้อย
ภายในคานหาม บรรยากาศอึดอัดแฝงไว้ด้วยความพิลึก
พี่อวี้ พี่เหยา และลาวจี้นั่งอยู่อีกคานหามหนึ่ง
ส่วนที่นี่ นั่งรวมกันสามคน นางนั่งอยู่ด้านในสุดด้านบน ซ้ายขวาคั่นด้วยอูหลีและโอวหยางรุ่ย
ไม่รู้ว่าเมื่อครู่ทั้งสองคนกดเสียงพูดอะไรกัน นางไม่ได้ยินถนัด รู้เพียงว่าหลังจากพูดคุยจบ อูหลีกลับอาสารับคำเชิญของโอวหยางรุ่ยเสียเอง เขาเป็นคนชอบอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่ชอบมั่วสุมอยู่แล้ว กลับรีบเร่งไปจวนสกุลโอวหยางได้อย่างไร
เมื่อระยะห่างระหว่างทั้งสองเริ่มห่างออกไป นางได้ยินอูหลีหัวเราะเย็นแล้วตอบกลับว่า “ข้ากลัวเพียงว่า ท่านโอวหยางคงไม่มีฝีมือพอจะแย่งไปได้”
โอวหยางรุ่ยยั่วยุ “หากท่านอูไม่กลัว เช่นนั้นก็แข่งขันอย่างยุติธรรม ยังไม่ทันลอง ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่มีฝีมือพอจะแย่งไปได้?”
อูหลีเพียงแค่นเสียงเบา “เช่นนั้นข้าก็จะรอดู หวังเพียงว่าเมื่อแพ้แล้วอย่าร้องไห้จนน่าเกลียดเกินไปนัก”
ไฉเสี่ยวหมี่ฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก อดไม่ได้ที่จะพูดแทรก “เจ้าสองคนจะแย่งชิงสิ่งใดกัน?”
ไม่คิดว่าทั้งสองคนจะหันหน้ามาพร้อมกัน ต่างพูดพร้อมกันอย่างเข้าอกเข้าใจกันอย่างยิ่ง
“ธนูน้ำแข็งลูกศรวิญญาณ”
ที่แท้ก็ต่างจะเข้าร่วมชิงชัยธนูจันทร์เสี้ยว หมายตารางวัลชิ้นเดียวกัน