อูหลีและไฉเสี่ยวหมี่เดินทางมาถึงกระท่อมไม้ไผ่นอกเมืองเมื่อหมอกจางหายไปแล้ว
กระท่อมไม้ไผ่ที่ยามกลางวันดูเงียบสงบละเมียดละไม พอตกกลางคืนกลับเผยให้เห็นความอ้างว้างหนาวเหงื่อ
ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวริมฝั่งทะเลสาบ
ไฉเสี่ยวหมี่รู้สึกใจหายวาบ เธอเข้าใจดีว่าหงเซียวเป็นหญิงสาวที่ชอบความครึกครื้น เพียงแต่ต้องทนอยู่กับความโดดเดี่ยวอันห่างไกลเช่นนี้
อะไรกันเล่าที่ค้ำจุนนางไว้?
อูหลีร้วมแขนเสื้อขึ้น บนแขนน้อยครั้งหนึ่งเคยมีรอยสักห้าพิษ ทว่าบัดนี้เหลือเพียงสี่พิษเท่านั้น ในเวลาส่วนใหญ่หงจีโอถูกผนึกอยู่ภายใน หลับใหลอยู่ในสภาพรอยสัก มีเพียงเมื่อถูกอัญเชิญจึงจะปรากฏร่างจริงออกมาจากงานสักได้
หงจีโอเลื้อยออกมาแล้วสูดอากาศเข้าอย่างแรง
ยามถูกผนึกในรอยสัก ประสาทสัมผัสของมันถูกปิดกั้นสิ้น ไม่ได้ยิน ไม่เห็น
ไม่อาจเลื้อยพันแขนนายอย่างอิสระดังเช่นก่อนได้อีกแล้ว
งูน้อยน้อยใจ
งูน้อยเลือกที่จะเลื้อยไปหาเสี่ยวหมี่เพื่อระบายความน้อยใจก่อน
แต่ตัวงูยังไม่ทันได้แตะปลายเท้าของนาง ก็ถูกนายดึงตัวไว้เสียก่อน
“อย่าเข้าใกล้หล่อน อย่าคิดแต่จะปีนป่ายไปบนตัวหล่อน” อูหลีเตือนเสียงเย็น “เรื่องของสกปรกที่ยังจัดการไม่เรียบร้อย ข้าไม่ติดใจเอาเรื่องเจ้าก่อน บัดนี้จงไปหาจิ้งจอกปีศาจตัวนั้นในบ้าน ใช้ความทรงจำที่หลงเหลือในแก่นปีศาจของนางสร้างความฝัน”
กลิ่นอายสังหารที่หลงเหลือส่วนหนึ่งเล็ดลอดเข้าไปในร่างของโอวหยางรุ่ย ไม่แปลกเลยที่ไม่อาจปิดบังนายได้
หงจีโอกระพริบตาช้า ๆ แล้วเลื้อยอย่างหงอยเหงาเข้าไปในกระท่อมไม้ไผ่
พอมันหันหัวกลับ ก็ถูกใครบางคนอุ้มขึ้นมาซะอย่างนั้น
“ทำไมต้องไปว่าเขารุนแรงขนาดนั้นด้วยเล่า?” ไฉเสี่ยวหมี่ลูบหัวหงจีโอ “เขาฟังคำนายขนาดนี้ บางทีก็ควรชมให้กำลังใจเขาบ้างนะ ขอบใจเจ้าที่เหนื่อยนักหนา งูอ้วนโต”
งูน้อยซาบซึ้งจนอยากร้องไห้
ถ้าเอาสามคำว่า “งูอ้วนโต” ออกไปได้ ก็คงซาบซึ้งยิ่งกว่านี้
ไฉเสี่ยวหมี่เพิ่งรู้วันนี้เองว่าหงจีโอยังสร้างความฝันได้อีก
ฟังอูหลีกล่าวว่า ฝันที่หงจีโอสร้างมีสองประเภท คือความทรงจำจริงกับจินตนาการลวงตา