ไฉเสี่ยวหมี่เลิกเล่นกับเขาเสียที
แต่กลับถอนหายใจ แล้วซบลงบนอกเขาอีกครั้งอย่างอิดโรย แก้มแนบไปกับมัน ฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงอยู่ภายในทรวงอกดังเป็นจังหวะ
“แค่ข้านอนไม่หลับ อยากหาเจ้าคุยด้วย”
อูหลีหายใจให้สงบลงอยู่ครู่ใหญ่ จึงยื่นมือขึ้นมาลูบศีรษะนางเบา ๆ
ฝ่ามือค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามเส้นผมที่นุ่มสลวย
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ความคิดของนางไม่เคยเดายาก
สีหน้าบอกความรู้สึก เรียบง่ายและตรงไปตรงมา
ระหว่างทางกลับจากจวนสกุลโอวหยาง นางก็คอยถามเขาเรื่องจิ้งจอกปีศาจไม่หยุด เช่น ฝึกบำเพ็ญนานแค่ไหนจึงแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ หรือเหตุใดจึงต้องดูดเรี่ยวแรงปราณ หนึ่งคำถามตามมาอีกหนึ่งคำถาม
ดูท่าทางไม่ลดละนั้น ราวกับอยากจะขุดรากถอนโคนต้นตระกูลของจิ้งจอกปีศาจออกมาให้หมด
ถามไปถามมา สุดท้ายเขาก็ตอบไม่ได้จริง ๆ ยังไงซะเขาก็ไม่ใช่จิ้งจอกปีศาจเสียหน่อย
แต่นางกลับเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “หลี่หลี่ เจ้าคนเย้ายวน เห็นทีในตัวเจ้าจะต้องมีสายเลือดจิ้งจอกปีศาจปะปนอยู่บ้าง”
อูหลี: “?”
ฟังไม่ออกจริง ๆ ว่านี่คือคำชมหรือคำตำหนิ
แต่ไม่ต้องคิดก็รู้
ยามนี้ในหัวของนางคงมีแต่จิ้งจอกแดงตัวนั้น
จู่ ๆ เขาก็เกิดความไม่พอใจขึ้นมา ใช้มือเชยคางนางขึ้น
“หากไม่รู้เรื่องของจิ้งจอกปีศาจตัวนั้นให้ชัด เจ้าจะต้องคิดถึงนางตลอดหรือ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว” ไฉเสี่ยวหมี่ตอบอย่างหมดเรี่ยวแรง “หงเซียวเป็นเพื่อนของข้า ปรกตินางชอบย่างเนื้อกระต่ายให้ข้ากับพญางูอ้วนกิน เพื่อนกำลังทุกข์ทรมาน ใต้เท้าจะเมินเฉยได้อย่างไร?”
“อีกอย่าง ข้ารู้สึกเสมอว่า นางดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับเสี่ยวหม่าน แต่เสี่ยวหม่านกลับทำทีเป็นไม่รู้จักนาง” นี่คือสิ่งที่ทำให้นางฉงนใจที่สุด