ปีเดือนเวียนผ่าน รุดหน้าไม่หยุดยั้ง ฤดูผันเปลี่ยนหลายครั้ง
ชายหนุ่มค่อย ๆ คลายความไร้เดียงสา ใบหน้าราบรื่นเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ร่างกายสูงใหญ่ขึ้น การคบค้าสมาคมก็สุขุมรอบคอบยิ่งขึ้น
สุนัขจิ้งจอกน้อยก็ยังเป็นสุนัขจิ้งจอกน้อยตัวนั้น
กลม ๆ ปุ๊กปุ๊ก ขนฟู ๆ ไม่เห็นจะโตขึ้นเลยสักนิด
มันชอบปีนป่ายขึ้นไปบนตัวลั่วโย่วอาน ไหล่ เข่า แม้กระทั่งบนหัว ล้วนเป็นอาณาเขตของมันทั้งสิ้น
อารมณ์ดีก็หมอบนอน อารมณ์ไม่ดีก็หมอบนอน
บางครั้งก็ก่อกบฏ ยื่นหัวครึ่งหนึ่งลงมาจากบนหัวของเขา แขวนหัวหงายดูเขาฝึกหมากรุก หางแกว่งไปมาโบกขนเต็มหน้าเขา
ลั่วโย่วอานก็ไม่โกรธ เพียงยื่นมือไปอุ้มมันลงมาวางบนตัก
บางครั้งมันเล่นสนุกจนเผลอ เหยียบไปเหยียบมาบนหัวเขา เขาก็ได้แต่ถอนหายใจ น้ำเสียงจนใจว่า “เจ้าคิดจะใช้ข้าเป็นต้นไม้ปีนหรืออย่างไร?”
สุนัขจิ้งจอกน้อยยังส่งเสียงร้อง “โอ้ว” อย่างมีเหตุผล
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มันกลับเรียนรู้การเล่นหมากรุกขึ้นมา
ตอนแรกก็เพียงหมอบดูอยู่ข้างกระดาน ต่อมาก็ยื่นเล็บเขี่ยหมาก ไม่นานนัก การวางหมากกลับมีลีลาไม่เบา
เพียงแต่มันใจร้อนไม่ดีนัก เล่นไปได้ครึ่งทางมักใช้เล็บปัดกระดานหมากรุกให้เละเทะ แล้วทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เลียเล็บของตัวเอง
ลั่วโย่วอานมองกระดานที่พังยับเยินแล้ว ได้แต่ยิ้มทั้งน้ำตา
“เสี่ยวหม่าน การโกงไม่ใช่สิ่งที่ผู้มีคุณธรรมพึงกระทำนะ”
สุนัขจิ้งจอกน้อยกระพริบตา ทำหน้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง
มันไม่เข้าใจเรื่องของผู้คน หลักการมากมายยังไม่เข้าใจ มีเพียงเขาที่ต้องค่อย ๆ สอนมันทีละเล็กทีละน้อย
ความพยายามไม่ทรยศต่อผู้มุ่งมั่น
ลั่วโย่วอานผ่านไปหลายปี ในที่สุดก็ได้ที่หนึ่ง ได้เป็นยอดอัจฉริยะหมากรุกที่อายุน้อยที่สุดแห่งเหลียงหยาโจว ผู้คนนับหน้าถือตาเรียกขานเขาว่าเป็นอัจฉริยะที่สวรรค์โปรดปราน