ไฉเสี่ยวหมี่ที่แอบซ่อนอยู่หลังป้ายร้านถึงกับตะลึงค้างอยู่กับที่เช่นกัน
นางเพิ่งจะก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว เตรียมจะพุ่งเข้าไปขัดขวางการติดต่อของคนทั้งสอง ใครจะคิดว่าอูหลีกลับหลบหลีกไปเองเสียแล้ว
กลับกลายเป็นทำให้ซ่งเยวี่ยเหยารู้สึกเก้อเขินขึ้นมาหลายส่วน
เพียงครู่ก่อนนางยังแอบนึกชมอยู่ว่า เขาปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างสุภาพอ่อนน้อม อ่อนโยนมีมารยาท เพียงพริบตาเดียว นิสัยซุกซนนั่นก็ผุดขึ้นมาอีกแล้วหรือ ยังเปลี่ยนนิสัยชอบแกล้งคนไม่หายอีกหรือไร
แววตาของไฉเสี่ยวหมี่ฉายแววฉงนเล็กน้อย คิ้วเรียวค่อย ๆ ขมวดมุ่น
"คุณหนู ท่านคงไม่ใช่แอบชำเลืองดูคนรักของตัวเองอยู่หรอกกระมัง" เสียงหนึ่งผุดขึ้นข้างกายอย่างกะทันหัน
ไฉเสี่ยวหมี่หันไปมอง ผู้ที่พูดก็คือคุณชายจอมซิ่งที่ 'ขี่ม้าฝ่าลม' เมื่อครู่คนนั้น
ยามนี้เขาก็ลอกเลียนแบบนาง ค่อมตัวหลบซ่อนอยู่หลังป้ายเช่นกัน
ป้ายไม้ท่อนนี้สูงเพียงวาเศษ แคบ ๆ แค่นั้น บัดนี้ซ่อนคนสองคน ยิ่งดูคับแคบเข้าไปอีก
"เจ้าทำอะไร" ไฉเสี่ยวหมี่แสดงความรังเกียจ ขยับหนีไปอีกด้าน รู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของเขานัก "อะไรที่ว่าแอบชำเลือง ข้าเห็นสามีตัวเอง มองอย่างเปิดเผยก็ได้"
นางแอบซุ่มดูปฏิสัมพันธ์ระหว่างอูหลีกับซ่งเยวี่ยเหยาอยู่ที่นี่ ใจก็ไม่เป็นสุขอยู่แล้ว ยังมีคนเข้ามาเสริม ใช้คำว่า 'แอบชำเลือง' มาปักดานให้การกระทำของนางชัดเจนเข้าไปอีก
ไฉเสี่ยวหมี่โกรธจนถลึงตาใส่โอวหยางรุ่ย
ดวงตางามประกายระยับคู่นั้นเคลือบแววโกรธบาง ๆ รูม่านตายิ่งใสกระจ่าง ดั่งอัญมณีที่ผ่านการล้างด้วยน้ำ
โอวหยางรุ่ยเหม่อมองไปครู่หนึ่ง เพิ่งจะนำคำพูดของนางไปทบทวนในความคิด แววตาเก็บความผิดหวังเอาไว้ไม่อยู่: "ท่าน ท่านแต่งงานแล้วหรือ"