เวลานี้ ไฉเสี่ยวหมี่แอบย่อตัวหลบอยู่หลังป้ายหน้าร้าน
ในเรื่องต้นฉบับ ตัวประกอบหญิงผู้เป็นแพะรับบาปตายอย่างไร้ที่ฝัง เพราะไปขัดขวางตัวร้ายตอนกำลังลงกู่เสน่หาให้หญิงเอก
แม้แต่ศพทั้งร่างก็ไม่เหลือ
ในเนื้อเรื่องปกติ ตัวร้ายไม่สามารถลงกู่เสน่หาได้สำเร็จ จึงกลายเป็นคนบ้าคลั่งโดยสิ้นเชิง
สุดท้ายเขาก็ตายเพราะกู่พิษของตัวเองที่ย้อนกลับมาใส่ตน ส่วนพระเอกนางเอกก็จับมือกันไปสู่ตอนจบที่มีความสุข
ปาท่องโก๋เตือนว่า:"ระบบตรวจพบว่า ในเนื้อเรื่องที่พังทลาย ตัวร้ายลงกู่เสน่หาให้นางเอกสำเร็จ ทำให้พระเอกที่หัวปักหัวปำกับความรักถูกกระตุ้นจนเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ปล่อยให้ไฟสงครามลุกลาม ปีศาจชั่วระบาดไปทั่ว โลกในนิยายพังทลายทั้งใบ มุ่งหน้าไปสู่ความหายนะ"
"ดังนั้น โฮสต์ เจ้าต้องขัดขวางตัวร้ายไม่ให้ลงกู่เสน่หาให้นางเอกให้ได้ โดยต้องมั่นใจในความปลอดภัยของตัวเองก่อน จึงจะถือว่าทำภารกิจสำเร็จ ไม่อย่างนั้น เจ้าจะเสียโอกาสฟื้นคืนชีพ และจะหายไปจากโลกนี้ด้วย"
ไฉเสี่ยวหมี่พลันเกิดความลังเล:"ถ้าข้าทำภารกิจสำเร็จ อูหลีจะมีจุดจบอย่างไร?"
ปาท่องโก๋:"ก็ต้องเป็นไปตามเนื้อเรื่องที่กำหนดไว้ ความตาย—คือชะตากรรมของตัวร้าย"
"อีกอย่าง เขาก็แค่ตัวละครหนึ่ง เป็นแค่กระดาษแผ่นหนึ่ง เจ้าไปสนใจจุดจบของเขาทำไม?"
ไฉเสี่ยวหมี่:"ปาท่องโก๋ งั้นในสายตาเจ้า เจ้าคิดว่าเจ้าเองคืออะไร?"
ปาท่องโก๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง ไม่เคยมีโฮสต์คนไหนถามคำถามนี้กับมันมาก่อน:"ข้าก็แค่ระบบช่วยเหลือที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากโปรแกรมที่มนุษย์ตั้งไว้ไงล่ะ"
มันหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงกลไกแฝงความขบขันไว้เล็กน้อย:"เฮ้อ ข้าก็แค่ชิปน้อย ๆ แตก ๆ ตัวหนึ่ง ถ้าเจ้าได้เห็นชิปของระบบข้า เจ้าต้องหัวเราะออกมาแน่ เพราะข้าเป็นรุ่นแรกที่ไม่เคยอัปเกรดเลย มันเก่ามากจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ! ถึงขนาดโปรแกรมเมอร์ที่สร้างข้ายังทำงานหนักจนตายไปแล้ว แต่ข้ายังทำงานอยู่ได้ ไฉนสุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ!"