“เสี่ยวหมี่ อาหลีบอกว่าเจ้าป่วยอยู่พักในห้อง มิใช่หรือ?”
เห็นไฉเสี่ยวหมี่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่คาดฝัน สงเยว่เหยาก็มีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย แต่ว่าในใจกลับโล่งอกลงได้บ้าง
นางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด พออยู่กับอูหลีตามลำพังทีไร กลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ไม่รู้ว่านางคิดมากไปเองหรือไม่ นางรู้สึกว่า ตอนที่เสี่ยวหมี่ไม่อยู่นั้น ชายหนุ่มผู้นี้กลับแผ่กลิ่นอายเยือกเย็นและอันตรายออกมารอบกาย ราวกับพร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้หายไปในพริบตา
ทั้งที่เขายิ้มอย่างบริสุทธิ์ไร้พิษภัย ดวงตากระจ่างใสราวลำธาร
แต่กลับทำให้คนรู้สึกถึงความห่างเหินราวกับห้ามผู้ใดเข้าใกล้
ราวกับความอ่อนโยนว่าง่ายทั้งหมดนั้นเป็นเพียงภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้น เหมือนเหยื่อก่อนจะล่าเหยื่อ มักจะพรางตัวให้ดูไม่มีพิษภัย
พอเสี่ยวหมี่ปรากฏตัว ชายหนุ่มถึงจะเหมือนได้ 'มีชีวิต' ขึ้นมาจริง ๆ
หลุดออกมาจากเปลือกที่ห่อหุ้มตัวเองไว้ เชื่อมโยงกับโลกนี้อย่างมีชีวิตชีวา
มีสีหน้า มีอุณหภูมิ
มีความรู้สึกจริงใจ
เฉกเช่นยามนี้ ภายนอกที่ว่านอนสอนง่ายของชายหนุ่มราวกับเปลือกน้ำตาลกรอบบาง ๆ แตกสลายไปอย่างเงียบเชียบเผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง
มุมปากของเขาหุบลงในทันใด รอยยิ้มหายไปอย่างไร้ร่องรอย น้ำเสียงแผ่วเบาแต่แฝงการตำหนิเอ่ยขึ้นว่า “มิใช่บอกให้เจ้าอยู่ในห้องหรือ ไยต้องออกมาเดินเตร่ยามราตรีเพียงลำพัง?”
พูดพลางก็จะยื่นมือไปดึงอีกฝ่ายเข้ามาใกล้
ในตลาดยามราตรีผู้คนหนาแน่นเบียดเสียด ยากต่อการสัญจรอยู่แล้ว
จากศาลาหวนอินมาถึงร้านธนูแห่งนี้ไกลถึงสามถนน คนที่ปกติเดินอีกสองก้าวก็จะบ่นว่า 'เท้าจะพัง ขาจะขาด' กลับมาถึงที่นี่ได้ในคราวเดียว