ไฉเสี่ยวหมี่ถอนหายใจอย่างจนใจ สองมือประคองใบหน้าเขาไว้ บังคับให้เขามองมาที่นาง “หลี่หลี่ เจ้ากลัวเฒ่าจี่หรือไม่”
ความกลัวนี้มิใช่ความหวาดหวั่นโดยสัญชาตญาณของร่างกาย หากเป็นปฏิกิริยาตกใจที่เกิดขึ้นเพราะอีกฝ่ายเคยทำสิ่งใดให้เขาหวาดกลัว
“ไม่มีหนิ” เขาก้มเปลือกตาลง ยิ้มบาง ๆ แต่สายตากลับทอดลงที่พื้น มิยอมสบตากับนางเลยแม้แต่น้อย
“เอางี้ การ์ดเชิญยังเขียนไม่ครบอีกสองสามใบ ข้าไปเขียนต่อดีกว่า หากเจ้าไม่สบายก็อย่าเขียนเลย พักผ่อนแต่หัวค่ำ อย่าให้ถึงวันวิวาห์แล้วไร้เรี่ยวแรงมาประสานมือกับข้าเป็นคู่ได้”
เขามิอยากเอ่ยถึง จึงจงใจเลี่ยงหัวข้อไป ไฉเสี่ยวหมี่จนใจเม้มปาก สายตาทอดไปยังโต๊ะหนังสือ “เช่นนั้นเจ้าต้องตั้งใจเขียนให้ดี ยังจำเคล็ดวิชาที่ครูหมี่หมี่สั่งสอนไว้ได้หรือไม่”
อูหลีพูดภาษาจีนได้คล่องแคล่ว แต่ตัวอักษรกลับเขียนหวัด ๆ เพี้ยน ๆ ยามเตรียมการ์ดเชิญนางจึงจำใจสวมบทเป็นครูสอนพู่กันเสียเลย
“จำได้ ด้านบนเกร็ง ด้านล่างผ่อน ระนาบเรียว แนวตั้งหนา ปลายซ้ายขวากางแผ่ จุดต้องหนักดั่งศิลาทิ้ง”
กล่าวจบ เขามิรอให้นางทันตั้งตัว ก้มลงอุ้มนางทั้งตัวขึ้น วางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม
ท่ามกลางแสงเทียนที่โยกไหว เขาก้มลง ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมละเอียดที่หน้าผากนาง แล้วแกะเครื่องประดับและต่างหูออกให้อย่างพิถีพิถันทีละชิ้น
จากนั้น เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเข่า
ฝ่ามือวางบนท้องน้อยของนางอย่างระมัดระวัง เสียงต่ำแผ่วเบา “ตรงนี้ ดีขึ้นบ้างหรือไม่”
“อื้ม ไม่เจ็บแล้ว” ไฉเสี่ยวหมี่พยักหน้ามองเขา “เพราะโจ๊กชามนั้นที่เจ้าต้มให้น่ะสิ สบายขึ้นมากเลย”
แสงเทียนอุ่นไอ ทอลงบนเส้นผมที่นุ่มสลวยของนาง
ดั่งฉาบชั้นแสงศักดิ์สิทธิ์ให้กับนาง
แววตาอูหลีค่อย ๆ ลึกลง
มือที่วางบนท้องน้อยนั้น ยังมิได้ขยับไปไหน