ยามราตรี
เซียงหยุนยกชามเกี๊ยวน้ำเล็ก ๆ มาตามหลังเข้ามาหาไฉเสี่ยวหมี่
นางยืนอยู่ที่ปากประตู เสียงเรียกเบา ๆ อย่างประหม่า เวลามองคน สายตามักจะลอยไปทางอื่น ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่พร้อมจะหดตัวกลับเข้าสู่กระดองได้ทุกเมื่อ
“เสี่ยวหมี่......นี่เป็นเกี๊ยวน้ำจีบเล็กที่ข้าทำขึ้นเอง” นางยื่นชามไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง “ได้ยินว่าเจ้ากระเพาะไม่สบาย ข้าจึงต้มให้เปื่อยมากเป็นพิเศษ”
พูดจบ ก็รีบก้มหน้าลงทันที เห็นได้ชัดว่ามาเพื่อมอบความอบอุ่น แต่ท่าทางกลับแอบ ๆ ซ่อน ๆ เหมือนขโมยของ
ไฉเสี่ยวหมี่พอจะเข้าใจแล้ว นี่คือคนที่เก็บตัวสุดขั้ว
ไม่แปลกใจที่ตอนแรกเข้าวงศ์นางหวนอินถึงถูกคนมองเป็นคนหูหนวกเป็นใบ้ ไม่เคยพูดกับคนแปลกหน้าก่อน ได้แต่เล่นดนตรีอย่างเต็มที่ ใช้ชีวิตอยู่ในโลกเล็ก ๆ ของตัวเอง
ในแง่หนึ่ง เสี่ยวหม่านคือนางพึ่งพาทางอารมณ์เพียงหนึ่งเดียวของนาง
ต่อหน้านางเท่านั้น ที่นางจะถอดเปลือกนอกออกมา และปลดปล่อยอีกด้านของตัวเอง
“ขอบใจเจ้ามากนะเซียงหยุน ข้ากำลังหิวพอดี” ไฉเสี่ยวหมี่รับชามมา ก้มลงชิมคำหนึ่ง ร่างกายทั้งตัวก็ชะงักค้าง
รสชาตินี้ กลับเหมือนฝีมือแม่ของนางอย่างยิ่ง
นางไม่ชอบกินเกี๊ยวน้ำลูกใหญ่ตั้งแต่เด็ก รังเกียจที่แป้งหนา รังเกียจที่ลูกโต และต้องแบ่งกินสองคำ เวลาที่บ้านห่อเกี๊ยว แม่ของนางจะแยกห่อเกี๊ยวน้ำจีบเล็กจานหนึ่งให้แกเสมอ
แป้งบาง ๆ เกือบจะโปร่งใส
ใช้แท่งไม้ไอศกรีม จุ่มเนื้อบดเล็กน้อยที่ขอบชาม ป้ายลงบนแผ่นแป้ง มือบีบเบา ๆ เกี๊ยวเล็ก ๆ ก็ตกลงบนเขียง รวดเร็วและสวยงาม ราวกับเมฆก้อนเล็ก ๆ
“หรือว่า......รสชาติไม่ถูกปาก?” เห็นเสี่ยวหมี่จ้องมองเกี๊ยวเหม่อ ๆ เซียงหยุนก็กำชายเสื้ออย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ถามด้วยความผิดหวัง