วันพิธีวิวาห์
ไฉเสี่ยวหมี่ได้พบกับกลุ่มคนที่คาดไม่ถึง
“หัวหน้าคุ้มภัยเยี่ยน! ท่านภรรยา!”
นางเบิกตากว้างด้วยความดีใจ รีบเดินเข้าไปต้อนรับอย่างปลื้มปีติ “พวกท่านมาที่เมืองเชียนอู๋ได้อย่างไร?”
เหล่าลูกหาบในคณะคุ้มกันสินค้าของหยานสิงเซียวกำลังขนกล่องลงทีละกล่องๆ กล่องทุกใบผูกโบว์ผ้าแดงใหญ่ วางเรียงรายเต็มโถงใหญ่ของศาลาหวนอินไม่เว้นว่าง
“คุณหนูเสี่ยวหมี่ นานแล้วนะที่ไม่ได้พบ! พวกเรารับงานของคุณชายอู๋มา” หยานสิงเซียวพับแขนเสื้อขึ้นแล้วเช็ดเหงื่อ “เขาส่งเหยี่ยวอินซุนตัวหนึ่งมาแจ้งข่าว สั่งให้เตรียมการขนส่งสิ่งของ รีบเร่งกันสุดชีวิต ถึงได้ทันเวลาพอดี”
ภรรยาของหยานสิงเซียวที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มแล้วพูดเสริม “ของกำนัลและเครื่องเรือนเหล่านี้ ล้วนจัดเตรียมตามธรรมเนียมสตรีตระกูลใหญ่แห่งที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลืองที่ก้าวเข้าสู่พิธีวิวาห์ แม้แต่สินเดิมของเจ้าสาว เขาก็เตรียมไว้ให้เจ้าเป็นชุดหนึ่งด้วยเหมือนกัน”
“วันที่แยกจากกัน ข้าก็พูดแล้วว่า กับเขาคืนฟ้ากว้างใหญ่ หากมีวาสนาต้องได้พบกันอีก!” หยานสิงเซียวหัวเราะอย่างเปิดเผย “ไม่คิดเลยว่าจะมาดื่มเหล้าฉลองวิวาห์ของพวกเจ้า”
ไฉเสี่ยวหมี่มองดูสิ่งของมากมายเต็มตา ผ้าห่มแพรแดงงาม แว่นแกะสลักลาย ผ้าแพรเป็นม้วนๆ เครื่องประดับมุกหยกทั้งชุด...
นางเพิ่งจะเข้าใจว่าสิ่งที่เรียกว่า “ไปรษณีย์ด่วน” คืออะไร
แต่ในใจกลับไม่มีความสุข
อูหลีมีเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?
“หัวหน้าคุ้มภัยเยี่ยน สิ่งของเหล่านี้จัดเตรียมมาครบครันเช่นนี้ คงมีมูลค่ามิใช่น้อยกระมัง?”
ยังไม่ทันที่หยานสิงเซียวจะตอบ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลังนาง เสียงทุ้มกังวานเย็นใส พร้อมกับน้ำเสียงที่คุ้นเคยอันแสนไม่ใส่ใจ
“ไม่แพง ไร้ค่าเพียงเล็กน้อย ผ้าแพรเป็นของเหลือคลังของร้านผ้า ปิ่นมุกเป็นเงินชุบทอง ก็แค่ดูเข้าท่า พอสร้างหน้าม้างานเท่านั้นเอง”
ไฉเสี่ยวหมี่หันกลับไป
ลมหายใจหยุดชะงัก
ดอกโบว์ผ้าแดงถูกมัดติดกับราวบันไดเป็นระยะๆ เรียงรายกันเป็นกลุ่มก้อนดั่งเมฆมงคลแห่งความชื่นมื่น
ชายหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางทะเลแดงนั้น