ไฉเสี่ยวหมี่มิได้คิดจะซื้อที่ดินปักหลักอยู่ที่เมืองเชียนอู๋ ด้วยในเมื่อเป็นไปตามเนื้อเรื่อง ต่อจากนี้พวกเขาจำต้องย้ายแผนที่ไปพร้อมกับทีมพระเอก
นางจึงตัดสินใจจัดการให้เสร็จสิ้น ณ ที่แห่งนี้ โดยจัดพิธีวิวาห์ขึ้นภายในศาลาหวนอิน
ตามความคิดแบบยุคปัจจุบัน การเช่าหนึ่งวันเพื่อใช้เป็นโรงจัดงานมงคลย่อมเป็นเรื่องปกติยิ่งนัก
ทว่าแม่สื่อหลิวหาได้ยอมจำยอมไม่
รายได้จากคืนหนึ่งที่แขกผู้มีอุปการคุณเมามายสุรุ่ยสุร่าย ฟุ้งเฟ้อกับความสำราญ ย่อมมากกว่ารายได้ที่ได้จากการให้เช่าสถานที่จัดงานมงคลเสียอีก สำหรับพ่อค้าแม่ค้าแล้ว กิจการเช่นนี้หาได้คุ้มค่าไม่ จะให้พูดคุยกันก็ไร้ประโยชน์
“ศาลาหวนอินแห่งนี้ เป็นที่สำหรับท่านผู้มีเกียรติได้โปรยเงินทอง ไม่ใช่ที่สำหรับจัดงานมงคล” แม่สื่อหลิวหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา บิดไปมา รอยยิ้มแนบเนียนไร้ที่ติ “น้องสาวจงคิดดูเถิด บนล่างของข้ามีปากอีกกี่ปากที่ต้องกินข้าว? ยกเลิกกิจการทั้งคืน ความเสียหายนี้ เงินเพียงเล็กน้อยที่เจ้ามอบให้นั้น หาได้พอปิดบัญชีไม่”
ไฉเสี่ยวหมี่รู้สึกเป็นบุญคุณที่ตนเองพาซ่งเยวี่ยเหยามาเจรจาด้วย มิใช่หวูหลี
แม้กระทั่งเจี๋ยอวี้เองก็ยังอดไม่ได้ที่จะกำหมัดกำมือ อยากจะใช้กำลังข่มขู่ ต้องอาศัยนางคอยห้ามปรามไว้ หากเปลี่ยนเป็นหวูหลีล่ะก็ ฉากนั้นจะเป็นเช่นไร? ฉากนั้นจะเป็นเช่นไร?
ทว่าสิ่งที่เกิดตามมานั้น ถึงแม้แต่ไฉเสี่ยวหมี่ก็ยังคาดไม่ถึง
ข่าวคราวที่นางจะแต่งงาน ณ ที่แห่งนี้ ไม่รู้ว่าหญิงงามคนใดที่เดินผ่านไปผ่านมาได้ยินเข้า หนึ่งบอกสิบ สิบบอกร้อย เลื่องลือกระจายออกไป
เมื่อรู้ว่าแม่สื่อหลิวไม่ยอมให้เช่าสถานที่ เหล่าหญิงงามกลับรวมตัวหยุดงานพร้อมกัน
ต่างอ้างว่าป่วย ไม่สามารถรับแขกได้
แม่สื่อหลิวปวดหัวแทบแตก
หากมีเพียงหนึ่งหรือสองหญิงงามที่ก่อเรื่อง รับมืออย่างสุภาพไม่ได้ก็ต้องใช้กำลังแข็ง พลางยังพอมีวิธีลงทัณฑ์ปราบปรามได้บ้าง แต่ตอนนี้ คนเหล่านี้เหมือนนัดหมายกันไว้แล้ว ต่างพร้อมเพรียงกันสวนทางกับนาง
แม่สื่อหลิวจนปัญญา จำต้องยอมประนีประนอม