ชายหนุ่มราวกับได้ลิ้มรสความหวานลับบางอย่างที่ซ่อนเร้น ค่อย ๆ ติดใจขึ้นมาทีละน้อย
จากที่เริ่มเพียงแตะต้องเบา ๆ ก็ค่อย ๆ รุกล้ำเข้าไปในอาณาเขตทีละเล็กทีละน้อย
ทั้งที่รอยเลือดเหล่านั้นถูกชำระล้างจนสะอาดหมดสิ้นแล้ว เขากลับไม่ยอมถอนตัวออกไป
เขารู้สึกได้ว่าในปากของนางอบอวลไปด้วยความนุ่มนวลและหอมหวน แม้แต่รอยเลือดที่เขากลืนลงไปก่อนหน้านี้ก็มิได้มีรสชาติคาวเหล็ก หากแต่กลับหวานละมุน ยิ่งกว่าเภสัชน้ำผึ้งนับพันร้อยชนิดเสียอีก
เขาอดไม่ได้ที่จะโอบรัดเข้าไปหา ปรารถนาจะไขว่คว้าให้ได้มากยิ่งขึ้น
และในการไขว่คว้าครั้งนี้ เขาเกือบจะจมดิ่งลงไปจนหมดสิ้น
กระดูกทั่วกายราวกับจะละลายอ่อนยวบลง ลมหายใจหนักหน่วงและสั่นระริกมากขึ้นเรื่อย ๆ ปลายหางตาแต้มสีแดงชื้นระเรื่อ แผ่กระจายไปจนถึงปลายหูและลำคอ...
แม้แต่เรี่ยวแรงในมือก็พลันหมดไปโดยไม่รู้ตัว จนไฉเสี่ยวหมี่สามารถหลุดพ้นจากการรั้งรัดของเขาได้อย่างง่ายดาย
ครานี้ นางออกแรงเพียงเล็กน้อยก็ผลักเขาออกไปได้แล้ว
ทั้งคู่ต่างหายใจหอบถี่ กระชั้นและสับสนวุ่นวาย
ริมฝีปากของชายหนุ่มในยามนี้ดูเปียกชื้นราวกับแต้มสีชาดที่ฉูดฉาดลงบนผิวกายขาวดั่งหยก ขนตาที่ปรายลงต่ำราวกับแปรงขนอ่อนนุ่ม เส้นโค้งของเปลือกตาชวนให้หลงใหลและเคลิบเคลิ้ม แม้เงาที่ทอดลงมายังแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งความงามเย้ายวน
ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงพร้อมกับเสียงหายใจแผ่วเบา ยิ่งดูยิ่งงดงามจนน่าตกตะลึง งดงามราวกับปีศาจร้าย
หากเป็นยามปกติ ไฉเสี่ยวหมี่จะต้องพินิจพิจารณาภาพอันงดงามน่าชวนมองเช่นนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วนเป็นแน่
แต่ทว่าในยามนี้นางเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ริมฝีปากถูกเขากัดจนแตกมิพอ ความรุนแรงไร้เหตุผลนี้พลันทำให้ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมาเตือนใจนาง: ชายตรงหน้าคือตัวร้ายที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ดังนั้น คุณสมบัติอันมืดดำที่เขาซ่อนเร้นไว้ ในที่สุดก็จะค่อย ๆ เผยตัวออกมา