“ไม่ดี!”
ไฉเสี่ยวหมี่สีหน้าไม่สู้ดีนัก คว้าแขนของเขาดึงมาข้างหน้า แล้วชิงเอาผืนเงินแผ่นนั้นไป
การเคลื่อนไหวของนางว่องไวและลื่นไหล นิ้วมือปราดเปรียว ที่ไหนจะมีร่องรอยของการหักหรือบาดเจ็บหลงเหลือ?
“เอ่อ... มือของข้าดูเหมือนจะหายเองแล้ว” นางพูดอย่างเก้อเขิน พร้อมกับหมุนข้อมือไปมา ก่อนจะทำสีหน้าเคร่งขรึมและน้ำเสียงจริงจัง “แผลที่ริมฝีปากหายไวอยู่แล้ว ข้าจะไม่กินเจ้าแมลงที่บิดไปมาพวกนั้นเด็ดขาด หากเจ้าจะให้ข้าเห็นภาพเลือดสาดแบบนี้อีก ข้าจะไม่ชอบเจ้าแล้ว”
ไม่ชอบ... เจ้าแล้ว
รูม่านตาของอูหลีหดตัวอย่างรุนแรง ราวกับจุดชีพจรทั่วกายถูกตรึงด้วยเข็มน้ำแข็ง
ราวกับได้ยินเสียงฉีกขาดชัดเจนในหัวใจ พลังอำมหิตไหลทะลักจากภายในกาย พุ่งขึ้นไปยังกระหม่อม ความเจ็บปวดรุนแรงที่ศีรษะระเบิดขึ้นในพริบตา ราวกับเส้นไหมนับหมื่นพันเส้นพันรอบลำคอ บีบรัดลมหายใจที่ค่อย ๆ แผ่วเบาลงของเขา
นี่คือ... การตอบโต้จากกู่เสน่หา
แมงป่องพิษทั้งตัวถูกปลูกฝังเข้าไปในกายนางแล้ว ตามเหตุผลแล้ว นางควรจะเอ่ยถึงความหลงใหลที่มีต่อเขาซ้ำ ๆ เท่านั้น
แต่บัดนี้นางกลับพูดสิ่งที่ขัดกับเจตนาของกู่เสน่หา เช่นนั้นการตอบโต้อันรุนแรงนี้ ย่อมตกเป็นของคนที่ปล่อยกู่ต้องแบกรับเพียงผู้เดียว
ยิ่งกว่านั้น เขาไม่ใช่เพียงผู้ปล่อยกู่
เขายังปลูกกู่ชนิดเดียวกันในกายตนเองอีก
สิ่งที่ต้องแบกรับ ย่อมเป็นการตอบโต้สองเท่าอย่างแน่นอน
กู่เสน่หาในเผ่าวูกู่ เป็นเพียงวิทยากำแหงธรรมดา แต่เหตุที่เขายอมเลี้ยงแมงป่องพิษตัวนี้ด้วยโลหิตบริสุทธิ์สูงสุดของตนเอง ก็เพราะ “กู่เสน่หาคู่ชีวิต” ที่เขาหลอมขึ้นมานั้น แตกต่างจากกู่เสน่หาทั่วไปโดยสิ้นเชิง