เมื่อโอวหยางไหวและบ่าวไพร่ทราบข่าวแล้วเร่งรุดมายังห้องนั้น ภรรยาของตระกูลโอวหยางก็เข้าที่พักผ่อนโดยมีสาวใช้ปรนนิบัติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เขาประสานมือคารวะแมวขาวและเจียงจืออวี่ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ "จี้ฟางซื่อ โยงจื่อ เจียงกงจื่อ ข้าน้อยขออภัยอย่างสุดซึ้ง อาการวิกลจริตของภรรยาข้าน้อย ปีนี้ดีขึ้นมากแล้ว ไม่รู้ว่าเหตุใดคืนนี้จู่ ๆ กลับกำเริบขึ้นมาอีก รบกวนท่านทั้งสอง ขออภัยเป็นอย่างยิ่ง"
"ไม่เป็นไร" แมวขาวมิได้ใส่ใจ กลับหันมองไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้อันไกลโพ้น "กลิ่นอายสังหารนั้นตกใจหนีไป คงหลบกลับรังเก่าของมันแล้ว ท่านโอวหยางทราบหรือไม่ว่าทิศตะวันตกเฉียงใต้นั้นคือสถานที่ใด?"
โอวหยางไหวสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วก็กลับเป็นปกติในทันใด เพียงกล่าวอย่างเรียบเฉย "มิใช่อะไรอื่น เป็นเพียงแหล่งแร่ธรรมดาแห่งหนึ่ง ไม่มีสิ่งใดพิเศษ"
"โอวหยางกงจื่อฝันร้ายทุกคืน บางทีอาจเกี่ยวข้องกับกลิ่นอายสังหารนี้ก็เป็นได้" แมวขาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "หากท่านโอวหยางวางใจ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้ากับศิษย์จะพักอยู่ที่จวนแห่งนี้ หากยามดึกโยงกงจื่อมีสิ่งผิดปกติอีก จะได้รับมือได้ทันท่วงที ท่านว่าจะเป็นการดีหรือไม่?"
โอวหยางไหวได้ยินดังนั้น คิ้วที่ขมวดเข้าหากันก็คลายออกในทันใด "ดียิ่งนัก! มีจี้ฟางซื่อคุมอยู่ที่นี่ หัวใจของข้าน้อยก็วางลงได้เสียที ทุกอย่างแล้วแต่ฟางซื่อจะจัดการ ขอบคุณท่านทั้งสองเป็นอย่างยิ่ง!"
เจียงจืออวี่มองอาจารย์ของตนอย่างเงียบ ๆ ประกายตาแฝงความจนใจอยู่เล็กน้อย ทว่าเขาก็รู้ดีว่าเรื่องนี้สำคัญเพียงใด จึงได้แต่กลืนคำพูดนั้นลงคอ
เขาหันไปมองซ่งเยวี่ยเหยา เห็นนางสีหน้าสงบนิ่ง วางเฉยไม่แยแส
ความเคลื่อนไหวฝั่งนี้ไปรบกวนแขกที่พักในเรือนข้าง ๆ
ชายชุดองครักษ์หลายคนยืนอยู่ไกล ๆ หน้าประตูเรือนข้าง สายตาลอบมองมาอย่างเงียบ ๆ กระซิบกระซาบกัน:
"คนที่แต่งกายเป็นบุรุษนั่น ดูเหมือน...องค์หญิงหรือไม่?"