บนผนังหินมีคบเพลิงจุดอยู่หนึ่งอัน แสงเรืองรองอันชั่วร้ายสาดส่องริบหรี่
อูหลีก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าและแววตาคลุมเครือไม่ชัดเจน ใบหน้าของเขาตกอยู่ในเงามืดพอดีภายใต้แสงไฟ เหลือเพียงครึ่งล่างของใบหน้าที่มองเห็นได้
ริมฝีปากซีดขาวไร้เลือดสี เพราะความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้สั่นระริกไม่หยุด กระนั้น เขายังสะบัดเสียงเย็นเย้ยอย่างอ่อนแรง “เอาเลือดของข้าเลี้ยงพวกพิษพวกนี้... เจ้าไม่กลัวหรือว่า วันหน้าพวกมันจะฟังแต่คำสั่งของข้า แล้วกลายเป็นสมบัติของข้า?”
มหาปุโรหิตทั้งร่างซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมตัวใหญ่ ยื่นมือข้างหนึ่งออกมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน ชี้ไปที่หัวใจของอูหลี “ข้าเพียงแค่ต้องบงการเจ้าเท่านั้น หากเจ้าไม่เชื่อฟังคำของข้า ข้าย่อมมีวิธีทำให้เจ้าทนทุกข์ทรมานเกินกว่าจะมีชีวิตอยู่ หรือตายก็ตายไม่ลง... เด็กน้อย ข้าก็ไม่อยากทำกับเจ้าเช่นนี้หรอก”
“ตราบใดที่เจ้าเชื่อฟัง เลี้ยงดูสมบัติในถ้ำแห่งนี้อย่างดี ข้าก็จะยอมให้เจ้าเลี้ยงกู่ของตัวเองได้สองสามตัว เจ้ายังต้องไปแก้แค้นคนอกตัญญูคนนั้นแทนแม่ของเจ้าไม่ใช่หรือ?”
“แม่?” อูหลีเคี้ยวคำสองคำนั้นอย่างช้าๆ ระหว่างซี่ฟัน ราวกับกำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างที่ขมขื่น
“นางตามองไม่เห็นเอง ไว้ใจคนผิด จะมีอะไรให้แค้น อะไรให้คับแค้นใจ ก็เป็นเพราะนางทำกับตัวเองทั้งนั้น... เกี่ยวอะไรกับข้า” มุมปากของเขาซีดเผือด ปรากฏรอยยิ้มเย็นชาเยาะหยัน “ผู้หญิงที่แม้แต่หน้าตายังไม่เคยเห็น เจ้าคิดว่าข้าจะแก้แค้นแทนนางหรืออย่างไร?”
“เจ้าทำได้” มหาปุโรหิตเดินไปข้างหน้าสองก้าวอย่างช้าๆ น้ำเสียงแน่วแน่ “ไม่อย่างนั้นเจ้าขะมักเขม้นเรียนวิชาภาษาของชาวฮั่นไปเพื่ออะไร? อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ เมื่อหลายวันก่อนเจ้าหายตัวไปก็เพราะแอบไปพบพ่อแท้ๆ ของเจ้า เจ้าถึงขั้นเกลียดเขามากยิ่งกว่าอูอิงเสียอีกด้วยซ้ำ”