เมื่อคานหามมาถึงจวนสกุลโอวหยาง ตะเกียงหน้าประตูจวนก็ถูกจุดสว่างขึ้นแล้ว
เป็นตะเกียงยักษ์สองดวงที่สลักลวดลายวิจิตรตระการตาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ห้อยสูงอยู่สองข้างประตูหนักหนา ขอบประดับด้วยทองคำเปลว ดูโอ่อ่ายิ่งนัก
ไฉเสี่ยวหมี่เหลือบมองเพียงคราเดียว ก็มีเพียงสองคำในหัวที่พอจะบรรยายได้ว่า “ร่ำรวยล้นฟ้า”
อูหลีและโอวหยางรุ่ยลงจากคานหามไปก่อนแล้ว
นางค่อย ๆ เปิดผ้าม่านบางและม่านลูกปัดออกมา ยื่นตัวออกมาเมื่อใด อูหลีก็ยื่นมือรออยู่ข้าง ๆ แล้ว คานหามสูงพอ ๆ กับหลังม้า แม้ด้านล่างจะมีขั้นบันไดวางไว้ แต่ไฉเสี่ยวหมี่ก็ยังชินที่จะยื่นมือไปหาเขา
แต่ทว่า กลางทางกลับมีแขนอีกข้างหนึ่งสอดแทรกเข้ามาอย่างกะทันหัน เสียงแฝงความวิตกกังวลว่า “หมี่เอ๋อร์ เจ้าต้องระวังให้มาก ๆ อย่ากระโดดเด็ดขาด พึงระวังทารกในครรภ์”
หากโอวหยางรุ่ยไม่เอ่ยเตือน ไฉเสี่ยวหมี่ก็แทบจะลืมไปแล้วว่ายังต้องแสดงละครเรื่องนี้อยู่
ฟังน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยเป็นกังวลของโอวหยางรุ่ยแล้ว คนไม่รู้คงนึกว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขา
ไฉเสี่ยวหมี่กำลังจะส่ายหนี้ปฏิเสธความช่วยเหลือของเขา ทว่าข้อมือกลับถูกฝ่ามือกว้างใหญ่จับไว้แน่นอย่างไม่ทันตั้งตัว
ตามมาด้วยแรงที่ไม่อาจขัดขืนดึงนางลงจากคานหาม ร่างทั้งหมดราวกับผีเสื้อที่ร่วงหล่น ชายกระโปรงปลิวไสว พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของชายหนุ่มโดยตรง
แม้แรงปะทะจะรุนแรงเพียงใด กลับยังถูกเขารับไว้อย่างมั่นคง แม้แต่ก้าวเท้าก็มิได้ขยับแม้เสี้ยวนิด
ปกติเมื่ออูหลีรับนางลงจากหลังม้า จะปล่อยมือนางทันที แต่ครั้งนี้ ไฉเสี่ยวหมี่กลับรู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างของเขาค่อย ๆ กระชับแน่นขึ้นอย่างเงียบเชียบราวกับเถาวัลย์ รั้งรานางไว้อย่างแน่นหนา
เพียงไม่กี่วินาทีสั้น ๆ ราวกับอ้อมกอดอันแน่นหนาไร้ช่องว่าง แต่กลับแฝงไว้ซึ่งความยับยั้งชั่งใจ