เริ่มแรก ภัตตาคารแห่งนี้ โอวหยางไหวตั้งใจหมายไว้ที่หนอนโลหิตแดง ทว่าเมื่อรู้ว่าจี้ฟางซื่อจะมาเยือน เขากลับมีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าจะฝากฝัง
ทว่าฤๅสิงห์ขาวตัวนั้น กลับคีบขาหมูชิ้นหนึ่งแทะได้อย่างเพลิดเพลิน
ขนสีขาวบริเวณอุ้งเท้ากลับเปื้อนน้ำมันจนเลอะเทอะไปทั่ว ทว่ามันก็มิได้รีบร้อน ทักไปสองสามคำก็หยุดลง แล้วค่อย ๆ เลียอุ้งเท้าจนสะอาด พอเสร็จแล้วก็ก้มหน้ากัดกินต่อไปอีกครั้ง
ดูแล้วแมวตัวนี้หนักเพียงสิบกว่าชั่งเท่านั้น แต่สิ่งที่กลืนลงท้องกลับมากเกินตัวเสียอีก
ท้องแมวค่อย ๆ พองออกจนกลมเกลี้ยง ตุงเต่งราวกับสูบลมเข้าไป
โอวหยางไหวหาโอกาสขัดจังหวะไม่ถนัด จำต้องนั่งรออยู่นาน จนกระทั่งมันกินอิ่มหนำสำราญแล้ว เขาจึงเอ่ยปากด้วยความเคารพ:
"ได้ยินว่าท่านจี้ชำนาญการปราบภูตผี ข้าน้อยมีเรื่องหนึ่งซึ่งใคร่ขอความช่วยเหลือจากท่าน ไม่ทราบว่าพอจะเชิญท่านไปพูดจาในที่ลับได้หรือไม่?"
แมวขาวเลียอุ้งเท้าสะอาดแล้ว ยังยกเท้าขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างประณีต ก่อนจะเอ่ยว่า "ท่านโอวหยางพูดได้ตามสบาย เหล่าคนหนุ่มสาวที่โต๊ะนี้ล้วนเป็นมิตรต่างวัยของข้า ผู้ร่วมเดินทางมาด้วยกัน ไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง"
ฟังแมวพูดเช่นนี้ โอวหยางไหวก็หมดข้ออ้างที่จะปฏิเสธ ทำได้เพียงสารภาพตามจริงว่า "เรื่องนี้เกี่ยวกับบุตรชายของข้า ต้องเล่าตั้งแต่เก้าปีก่อน"
"นับตั้งแต่รุ่ยเอ๋อร์อายุสิบสอง ก็ถูกฝันร้ายรบกวนทุกคืน ตื่นขึ้นมาหัวใจบีบรัดทรมานยิ่ง ร้องไห้ไม่หยุด ไม่รู้ว่าในหลายปีมานี้ ข้าได้เชื้อเชิญสำนักเซียนและนักปราบปีศาจมามากเท่าใด หาเครื่องรางปัดเป่าสารพัด ทว่าไร้ผลเสียเลย"