ไฉเสี่ยวหมี่ได้ยินเสียงอูหลีเร่งเร้าอย่างดูหมิ่นดูแคลน หันกลับไปมอง ถนนหนทางผู้คนบางตาลงมากแล้ว ซ่งเยวี่ยเหยาก็กำลังรออยู่ไม่ไกล สีหน้าดูเคร่งเครียดขึ้นเช่นกัน
นางรีบกำชับเสี่ยวหม่านสั้นๆ ว่า “กลับไปเถอะ เดินช้าๆ หน่อย”
แล้วก้มลง ยื่นมือดึงอูหลีขึ้นจากบันไดหิน “ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ!”
จะดื่มชาอะไรกันเล่า?
นางอยากจะไปร้านตัดเสื้อข้างๆ ห้องน้ำชา ขอเข็มเงินจากช่างปักเย็บมาเย็บปากเขาเสียมากกว่า
ใบหน้าทั้งใบงดงามละเอียดประณีตไปทุกส่วน แต่น่าเสียดายที่มีปากเกินมาหนึ่งปาก
อูหลีถูกลากขึ้นมาแล้ว ก็ปัดฝุ่นที่ก้นตามความเคยชิน
นางแอบพึมพำในใจ คนที่ปกติร่างกายแข็งแรงขนาดนี้ วันนี้กลับเดินหน่อยเดียวต้องนั่งพักบนบันไดหิน
หรือว่าจะเก็บแรงไว้สำหรับการชิงชัยธนูที่กำลังจะมาถึง?
*
เคยได้ยินคนพูดถึงทุ่งดาวตกอยู่เสมอ ที่นั่นเป็นดินแดนโกลาหลที่ภูตผีวิญญาณนับร้อยชุกชุม ไม่มีกลางวัน มีเพียงดวงจันทร์กลมดวงเดียวดวงหนึ่งห้อยอยู่เหนือราตรีอันไม่มีที่สิ้นสุด
ไฉเสี่ยวหมี่คิดว่า สถานที่ลึกลับเช่นนี้ ทางเข้าคงไม่ธรรมดาแน่นอน
แต่ไม่คิดว่า ท้ายที่สุดทุกคนกลับมารวมตัวกันกลางลานกว้างแห่งหนึ่งใจกลางเมืองเชียนอู๋
บนแท่นสูงมีศิลามหึมาก้อนหนึ่งตั้งตระหง่าน ใจกลางศิลากลวงเป็นโพรง มีแสงเรืองรองไหลเวียนอยู่ภายใน นั่นคือทางเข้าของทุ่งดาวตก
โอวหยางไหววันนี้สวมชุดหรูหราโอ่อ่า สวมมงกุฎหยก ก้าวขึ้นแท่นอย่างช้าๆ ท่ามกลางการประคองของพ่อบ้าน ท่วงท่าสง่างาม มีมาด
ผู้รู้ก็รู้ว่าเขาเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองเชียนอู๋ ผู้ไม่รู้ก็คิดว่าเขาเป็นเจ้าเมืองใหญ่ที่สุดของท้องถิ่นนี้
ยามนี้ แม้แต่เจ้าเมืองตัวจริงก็ยังยืนสงบนิ่งอยู่ใต้แท่นเพียงเท่านั้น
ฉากนี้ทำให้ไฉเสี่ยวหมี่นึกไปถึงประเทศกิมจิโดยไม่รู้ตัว พวกเจ้าสัวใหญ่กุมอำนาจบ้านเมือง รวยแล้วก็เป็นใหญ่