ทุ่งดาวตก แผ่กว้างสุดลูกหูลูกตา
แม้ภายในจะเป็นราตรีนิรันดร์ แต่ก็มิได้มืดมิดทมิฬดังที่คิด พระจันทร์ดวงโตทอดตัวอยู่เหนือฟากฟ้า เปล่งแสงขาวเย็นเฉียบสว่างจ้า ส่งสว่างทุกสิ่งรอบข้าง แต่มิรู้เพราะเหตุใด กลับให้ความรู้สึกกดดันประหลาด
ทุกคนที่ก้าวเข้าไปในรัศมีแสง ในชั่วพริบตา พื้นที่ก็แยกออกจากกัน ต่างคนต่างตกลงไปคนละจุด
มีเพียงคนในกลุ่มเดียวกันเท่านั้นที่จะลงสู่จุดเดียวกัน
อูหลีและซ่งเยวี่ยเหยาปรากฏตัวลงจากความว่างเปล่าพร้อมกัน เงยหน้าขึ้นมอง ก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าหุบเขาที่ทั้งสองอยู่ดูเหมือนคุ้นตายิ่งนัก
จนกระทั่งเดินอ้อมผ่านโขดหินไป เห็นโรงเตี๊ยมเก่าแก่ทรุดโทรมที่คุ้นเคย ทั้งสองจึงเข้าใจได้ในทันใด ที่นี่คือโรงเตี๊ยมของจูอวี้ บนเส้นทางที่เคยผ่านมาเมื่อครานั้น
ก่อนหน้านี้เคยได้ยินชาวบ้านในเมืองเชียนอู๋เล่าว่า ทุ่งดาวตกแห่งนี้แม้จะเป็นดินแดนแห่งความโกลาหล
แต่แท้จริงแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างภายในกลับแปรผันตามโลกแห่งความจริง
เปรียบเสมือนโลกภายนอกและโลกภายใน
ดั่งเงาสะท้อนในกระจก หนึ่งจริงหนึ่งเทียม
เพียงแต่โลกในกระจกนี้ ไม่มีแสงตะวัน ไม่มีความเป็นอยู่ มีเพียงภูตผีวิญญาณนับร้อยชุกชุม เจริญเติบโตแผ่ขยายภายใต้แสงจันทร์สีขาวน่ากลัว
และผู้ที่ก้าวเข้าไปในทุ่งดาวตก จะเดินตามความปรารถนาอันแรงกล้าที่สุดของตน ไปยังสถานที่ที่ตนจดจำได้ลึกซึ้งที่สุด
ชีวิตอันสั้นของซ่งเยวี่ยเหยา ร่อนเร่พเนจร ในจิตใต้สำนึกของนาง ไม่มีสถานที่ใดที่น่าจดจำหรือปรารถนาจะหยุดพัก
แล้วที่นี่—
คือสถานที่ที่ลึกซึ้งที่สุดในใจของอูหลี
ซ่งเยวี่ยเหยาหันกลับไปมองหุบเขาอันลึกลับ สายตาค่อยๆ เลื่อนไปมองอูหลีที่อยู่ด้านข้าง
ก็แค่เข้าไปเล่นละครกับทารกผีตัวนั้นข้างในเท่านั้นเอง
ในหุบเขานี้เกิดอะไรขึ้น ถึงทำให้เขาจดจำได้ยากลืมเลือนขนาดนี้?
อย่างไรก็ตาม ซ่งเยวี่ยเหยาเป็นคนมีกาลเทศะมาตั้งแต่เด็ก เรื่องใดที่ไม่ควรถาม นางจะไม่ถามแม้แต่คำเดียว