“รีบหนี!!”
ไฉเสี่ยวหมี่ฉวยจังหวะ กระชากแขนโอวหยางรุ่ยซึ่งขายังสั่นเทาอยู่แทบไม่หยุด แล้วพุ่งตัวไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับมาอีก
นางกระชากแขนเสื้อเขา วิ่งสุดชีวิตไปตามทางแคบ ๆ ใต้ผนังหินนั้น
ยามหลบหนี สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดคือการเผยกายในที่โล่งแจ้ง เพราะเป้าหมายชัดเกินไป กลายเป็นเป้าสังหารได้ง่ายดาย ทางรอดมีเพียงการเลือกเส้นทางที่ซ่อนเร้น คับแคบ และมีสิ่งกำบังเท่านั้น
เมื่อเหลือบเห็นดงไม้พุ่มอันหนาทึบในระยะไกล ไฉเสี่ยวหมี่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบหักมุมพุ่งตรงไปยังตรงนั้น นางรู้ดีว่าด้วยเรี่ยวแรงของทั้งสองคน อีกไม่นานก็คงถูกพวกคนเถื่อนสองคนนั้นตามทัน มีเพียงการซ่อนตัวเท่านั้นจึงจะเลี่ยงภัยพิบัติครั้งนี้ไปได้
ไฉเสี่ยวหมี่ไม่รู้ว่าตนวิ่งมานานเท่าใด เพียงรู้สึกได้ว่าตัวของโอวหยางรุ่ยที่อยู่ด้านหลังหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ถึงที่สุด นางแทบจะลากเขาไปทีละก้าว
ช่างเหมือนตุ้มถ่วงน้ำหนักเสียจริง ๆ แต่มโนธรรมไม่อนุญาตให้นางทำเรื่องทิ้งมิตรไว้กลางทาง
นางรีบหันไปชำเลืองมองแวบหนึ่ง จึงได้พบว่าลูกธนูที่เสียบอยู่ที่แขนของเขานั้นไม่รู้ถูกเขาดึงออกไปเมื่อใดแล้ว แขนเสื้อชุ่มไปด้วยสีแดงเข้ม ยามนี้ใบหน้าเขาขาวซีดราวกับกระดาษ เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก ริมฝีปากล่างกลับถูกกัดแน่นจนแทบปริ
ดูก็รู้ว่าเสียเลือดมากเกินไป
เมื่อเห็นนางหันหน้ากลับมา โอวหยางรุ่ยยังทั้งอ่อนแรงทั้งข่มใจยิ้มออกมา กลั้นใจยืดอกพูดอย่างทะนงตนว่า “เสี่ยวหมี่ ข้าเป็นบุรุษหนุ่มแกร่งกล้า บาดแผลเพียงเท่านี้ ไม่ต้องกล่าวถึงหรอก”
แต่ขณะพูด หนังตาของเขากลับหนักอึ้งจนหย่อนลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับจะสิ้นสติไปในวินาทีถัดไป
“ไม่เอาน่า พี่ใหญ่!” ไฉเสี่ยวหมี่โกรธจนตาลาย หากไม่เห็นว่าเขากำลังใกล้หมดสติแล้ว นางอยากจะผ่าหัวเขาให้ดูเสียเดี๋ยวนั้นว่าข้างในเต็มไปด้วยน้ำทะเลหรือไม่
คนผู้นี้ยังคิดว่าการกระทำของตัวเองช่างเท่ห์นักหรือ?
“ใครสั่งให้เจ้าดึงลูกธนูออกเอง!”