ชั่วขณะนั้น มือของนางที่วางอยู่บนบั้นเอวสัมผัสถูกถุงเก็บของที่นุ่มนิ่มนั้นโดยบังเอิญ
ในชั่วพริบตา จินตนาการสุดขั้วที่นางเคยคิดไว้ในใจก็ผุดวาบผ่านความคิดอย่างกะทันหัน
นางกลั้นหายใจ ท่องอาคมในใจอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วค่อยๆ จรดลงที่ปากถุง
อาคมจบ ร่างเคลื่อน
ทั้งตัวราวกับถูกพลังล่องหนบางอย่างดึงดูด ถูกดูดเข้าไปในถุงเก็บของในพริบตา
แทบจะพร้อมกันนั้น อู้น่าเล่อก็ผลักซากใบไม้แห้งที่ปกปิดอยู่ออก แล้วเตะไปบนดินร่วนสองสามครั้งตามอำเภอใจ
ว่างเปล่าไร้สิ่งใด
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหมุนตัวตวาดว่า "ไป! ทางไหนกัน!?"
และ ณ จุดบอดของสายตาเขา ใต้เศษใบไม้ใบหนึ่ง ถุงเก็บของสีน้ำตาลเข้มใบหนึ่งนอนนิ่งเงียบ
ตรงปากถุง ไม่ใช่แสงทองอ่อนๆ เหมือนเช่นเคย หากแต่เป็นชั้นแสงวาววับสีแดงเข้มดั่งเลือด ไหลเวียนอย่างเงียบงัน
ไฉเสี่ยวหมี่ลอยอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าอันโกลาหล เบื้องหน้ามีแสงแดงดวงหนึ่งจ้าเสียจนนางแทบลืมตาไม่ขึ้น
นางยกมือขึ้นบังแสงโดยสัญชาตญาณ มองผ่านช่องนิ้ว เห็นลูกปัดสีแดงเข้มลูกหนึ่ง ลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้านางอย่างลึกลับ
"ในที่สุดก็......"
จู่ๆ ลูกปัดเม็ดนั้นก็ส่งเสียงถอนหายใจยาว เสียงราวกับถูกกดข่มไว้นานเกินไปนาน ปนด้วยความสั่นสะเทือนของความหิวกระหาย
น้ำเสียงนั้นฟังไม่ออกว่าชายหรือหญิง ราวกับผสมผสานทั้งสองเสียง ก้องกังวานอยู่ในความว่างเปล่า:
"ในที่สุดก็มีโอกาสได้ออกไปเสียที...... ข้าอดอยากมานานเหลือเกิน ยังไม่ได้กินอะไรเลย ใกล้จะอดตายอยู่แล้ว......"
"เด็กน้อย เจ้ายังจำข้าได้หรือไม่?"
น้ำเสียงนั้นชวนให้รู้สึกคุ้นหูอย่างประหลาด