หมู่เมฆสีเทาตะกั่วปกคลุมต่ำลงอย่างหนักอึ้ง สายฟ้าแลบวาบฉีกผ่าช่องว่างระหว่างหมู่เมฆ
ดวงจันทร์กลมโตที่อยู่เบื้องบนนั้นช่างประหลาดยิ่งนัก แสงสีขาวเยือกเย็นสาดส่องลงมาปกคลุมทั่วทั้งแผ่นดิน
เสียงฟ้าร้องคำรามดังขึ้นเหนือศีรษะ
สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งทุ่งร้าง ปลุกวิญญาณปีศาจที่หลับใหลอยู่ภายในเส้นเลือดแร่ให้ตื่นขึ้น
ชั่วพริบตา วิญญาณปีศาจนับสิบตัวพุ่งขึ้นจากทั่วทุกสารทิศ ทะยานเวียนวนอยู่ท่ามกลางม่านฝนและแสงฟ้าแลบ รูปร่างพิกลพิการ ผลุบๆ โผล่ๆ
โอวหยางรุ่ยจดจ่อมองเข็มของแผนที่ดาวในมือที่สั่นไหวไม่หยุด ห้วงนี้จู่ๆ ก็มีวิญญาณปีศาจผุดขึ้นมามากมายขนาดนี้ ไหนเลยจะไม่มีวิญญาณปีศาจเงาจันทร์ปะปนอยู่ในนั้น!
วิญญาณปีศาจเงาจันทร์แตกต่างจากวิญญาณปีศาจอื่นๆ มันเปล่งแสงสีเขียวหม่นคล้ายแสงหิ่งห้อย ตราบใดที่มันปรากฏตัว แลแวบเดียวก็จำได้ทันที
"เสี่ยวหมี่ เจ้าดูให้ดี ข้าจะต้องได้ธนูน้ำแข็งลูกศรวิญญาณมามอบให้เจ้าให้จงได้!" เขาหันไปพูดกับหญิงสาวข้างกายด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเปล่งประกายความฮึกเหิม
ทว่าเห็นนางขมวดคิ้วมุ่น ใจลอย
"เจ้าบอกว่า ทุ่งดาวตกจะนำพาผู้คนไปยังสถานที่ที่ลึกที่สุดในความทรงจำตามความคิดของคนนั้นหรือ?" นางเงยหน้าขึ้นทันใด "เช่นนั้น หลังจากเข้ามาแล้ว ยังจะใช้ความคิดพาไปที่อื่นได้อีกหรือไม่?"
โอวหยางรุ่ยตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพยักหน้า: "ได้ ขอเพียงรวมจิตสงบลมหายใจ จดจ่อจินตนาการถึงสถานที่ที่อยากไป เพียงดึงผู้อื่นมาด้วย ก็จะไปถึงพร้อมกันได้ แต่ว่า หากความคิดไม่เข้มแข็งพอ ก็ไม่อาจเคลื่อนย้ายได้"
เขาคิดว่านางเห็นวิญญาณปีศาจที่โผล่มาอย่างกะทันหันแล้วเกิดหวาดกลัว
จึงผ่อนเสียงให้นุ่มลง พูดอย่างเข้าใจผู้อื่น: "เสี่ยวหมี่ หากเจ้ากลัว ก็ไม่สู้รวมจิตคิดถึงจวนสกุลโอวหยาง ครอบครัวข้าเก็บสะสมของวิเศษไว้ไม่น้อย ยามปกติ แม้ทัศนียภาพในโลกนี้จะเป็นเพียงภาพลวงตา ของวิเศษก็ไม่จริงแท้ แต่ก็น่าจะพอให้สัตว์ปีศาจไม่กล้าเข้าใกล้"