ไฉเสี่ยวหมี่อดนึกถึงตนเองขึ้นมาไม่ได้
ขึ้นหลังม้าก็ถูกอูหลีคว้าตัวขึ้นไปส่ง ขณะลงจากม้า อูหลีก็กระโดดลงก่อนแล้วยื่นมือมารองรับนาง
ส่วนซ่งเยวี่ยเหยากลับเป็นดั่งไม้ไผ่ที่เติบโตตรงดิ่ง ลมฝนมิอาจหักโค่น ความเจ็บปวดมิอาจทำให้ส่งเสียง
ความอิสระและความเข้มแข็งถูกจารึกลงในกระดูกเลือดของนาง จนไฉเสี่ยวหมี่เกือบลืมไปว่า
นางคือองค์หญิง
ควรจะถูกเลี้ยงดูในปราสาทอันวิจิตร สวมเสื้อผ้าอาภรณ์งดงาม ฉันอาหารเลิศรส นิ้วทั้งสิบอันเรียวบางไร้มลทิน เอ้อระเหยหรูหรา แม้แต่จะกินองุ่นก็ควรมีคนปอกส่งถึงริมฝีปาก
แต่นางกลับกำมีดโค้งไว้ในมือ ย่ำไปบนธุลีและโคลน ด้วยสายตาอันแน่วแน่ ก้าวเดินบนผืนแผ่นดินที่สั่นคลอน
ไฉเสี่ยวหมี่ลำคอตีบตัน แม้แต่กระพริบตายังรู้สึกเจ็บแปลบ
นางสมควรได้รับความรักนะ...
แต่ทว่า
ความเจ็บปวดจุกเสียดที่พลุ่งพล่านขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว บีบรัดหัวใจของนางไว้
แต่ทว่า...
ไฉเสี่ยวหมี่เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้เย็นชาดั่งแสงจันทร์เบื้องหน้า
แต่เจ้า...จะไม่รักนางได้หรือไม่...
หากความตายคือชะตากรรมของเจ้า เจ้ายังสามารถต่อกรกับบทเนื้อเรื่อง บิดเบือนโลกของนวนิยาย ล้มล้างบทสรุปทุกอย่างนี้ได้
เช่นนั้น...จะสามารถเขียนชะตากรรมแห่งการตกหลุมรักนางเอกใหม่ได้หรือไม่เล่า?
หากเป็นเช่นนั้น ก็คงไม่กลายเป็นคนชั่วร้ายอีกแล้ว
อูหลีหลุบตามอง เห็นวงตาของหญิงสาวแดงก่ำขึ้นมาอย่างไม่เป็นเหตุไม่เป็นผล สายน้ำในดวงตาปรากฏขึ้นมาฉับพลัน ท่าทางเหมือนน้อยใจจนแทบจะแตกสลาย
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ยื่นมือดึงข้อมือนางเข้ามาใกล้
"ไม่ได้ยินที่เขาพูดหรือ? ปีศาจจิตนั่นจับยากนัก เจ้ามีฝีเท้าแค่นี้ ไล่ตามเต่าก็ยังเหนื่อย ไม่ให้เจ้าร่วมด้วยจะน้อยใจอะไรนักหนา?" เขาบีบแก้มนางเบา ๆ สายตามองดวงตาชุ่มน้ำของนาง "เก็บน้ำตาไปเสีย ถ้าหลุดออกมา ข้าจะไม่สอนเจ้ายิงธนูอีก"
พูดจบ เขาก็ปล่อยมือ สายตากวาดมองธนูยาวหลากชนิดที่แขวนอยู่บนผนัง