ไฉเสี่ยวหมี่ลุกขึ้นจากพื้นอย่างรีบร้อน สมองอื้ออึงไปหมด ชั่วขณะหนึ่งมึนงงไปหมด รู้สึกเพียงว่าที่หน้าผากมีเหงื่อซึมออกมาเป็นชั้นบาง ๆ นางพยายามคิดหาทางรับมือ แต่เท้ากลับอ่อนแรงลงกะทันหัน
เกือบสะดุดชายกระโปรงของตัวเองล้มลง ร่างทั้งร่างถูกอ้อมแขนที่แข็งแรงข้างหนึ่งคว้าเข้าไปในอ้อมกอดได้อย่างมั่นคง
"ภรรยาเอ๊ย ทำไมถึงได้สะเพร่าแบบนี้อยู่เรื่อยเลย" อูหลีเปลี่ยนสีหน้าไปทันที เสียงนุ่มนวล แต่กลับทำให้ขนหัวฟู
ยังไม่ทันพูดจบ ฝ่ามือกว้างก็วางลงบนท้องน้อยของนางอย่างไม่เกรงใจ แถมยังทำท่าจะขยี้เบา ๆ อีกด้วย: "ถ้าหกล้ม ถูกอะไรเข้าลูกเรา จะทำอย่างไรเล่า?"
เขาหลุบตาลง มองสีหน้าตกตะลึงของโอวหยางรุ่ยอย่างพอใจ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย
กอดหญิงสาวในอ้อมแขนแน่นขึ้นอีก
เขาโน้มเข้าหาข้างหูนาง เสียงต่ำแหบพร่าดั่งเสียงถอนหายใจ ให้ได้ยินเพียงผู้เดียว:
"ไม่ใช่ชอบข้าอยู่หรือไง ทำไมไม่ฟังคำพูดของข้า?"
บนใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือดของอูหลีกลับมีรอยแดงอันไม่ปกติขึ้นมา แม้แต่หางตาก็แทรกซมเป็นสีชมพูอันชวนพิศวง
ในดวงตามีความมืดหม่นอันแปลกประหลาดที่ไฉเสี่ยวหมี่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ราวกับซ่อนความบ้าคลั่งอันเป็นโรคจิตไว้
นี่คือลางบอกเหตุว่าจะกลายเป็นคนชั่วร้ายหรือ?
นิสัยยานเดเระที่บิดเบี้ยวผิดปกตินั่นกำลังจะกดไว้ไม่ไหวแล้วหรือ?
ไม่ได้เด็ดขาด ต้องไม่ให้เขากลายเป็นคนชั่วร้าย! มิฉะนั้นนางจะถูกกู้อพิษกัดกินจนสิ้นซาก และเขาก็จะเดินไปสู่จุดจบอันเป็นความตายที่ลิขิตไว้
ไฉเสี่ยวหมี่คิดวิธีได้ในเวลาคับขัน ชูมือชี้ไปที่ธนูยาวที่แขวนอยู่บนผนังทันที: "ข้าก็มาซื้อธนูเหมือนกัน! ข้าจะเข้าร่วมชิงชัยธนูจันทร์เสี้ยวด้วย!"
เร็วเข้าเร็วเข้า เปลี่ยนเรื่อง เปลี่ยนความสนใจของเขา!
พอพูดจบนางก็ชูนิ้วโป้งให้ตัวเองในใจ
เสี่ยวหมี่เอ๊ย เสี่ยวหมี่ เจ้านี่ช่างเป็นคนหัวไวจริง ๆ!
แบบนี้ ไม่เพียงจะได้ให้อูหลีสอนยิงธนูนางอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ยังสามารถขัดจังหวะโอกาสที่เขาจะได้อยู่กับซ่งเยวี่ยเหยาตามลำพังได้อย่างเปิดเผยอีกด้วย