โอวหยางรุ่ยอุตส่าห์แบกท่อนไม้ใหญ่ก้อนนั้นมาถึงศาลาหวนอินได้แทบเอาชีวิตไม่รอด
ท่อนไม้นี้แท้จริงควรเป็นหน้าที่ของคนชื่ออูหลี
ยามนั้นในร้านค้า เห็นทีว่าทั้งสามคนกำลังจะจากไป เขารีบร้อนเอ่ยปากชวนเสี่ยวหมี่ให้พาเพื่อน ๆ มาเยือนจวนโอวหยางในคืนพรุ่งนี้
ใครจะรู้ว่าเสี่ยวหมี่ร้องไห้จนตาปริบ ๆ สะอื้นพยักหน้ารับคำว่า “ได้สิ” แล้วจึงหันมามองเขา เสียงยังติดหนองจมูกหนักอึ้ง: “งั้น...ท่อนไม้นี้ รบกวนช่วยหน่อยได้ไหม?”
นางฟ้าเอ่ยคำขอ
เขาจะไม่ยอมได้อย่างไร?
ดังนั้น เขาผู้เป็นบุตรชายตระกูลสูงศักดิ์ที่กินดีอยู่ดี ผู้ที่สาว ๆ ทั่วเมืองเชียนอู๋ใฝ่ฝันอยากแต่งด้วยเป็นอันดับหนึ่ง ก็ต้องมาแบกของหนักต่อหน้าธารกำนัล
เพื่อไม่ให้ดูอ่อนแอต่อหน้าคนในดวงใจ บรรดาคนใช้ที่แอบติดตามสังเกตการณ์อยู่ตลอดทางต่างก็หวาดหวั่น คอยจะยื่นมือมาช่วยอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ถูกเขาถลึงตาใส่จนต้องถอยไป
สิ่งนี้เรียกอะไร? อยากได้หน้าก็ต้องยอมทน
บัดนี้ก็เป็นเช่นนั้น
หลังจากส่งท่อนไม้ให้คนใช้ในศาลาหวนอินช่วยกันขนเข้าไปแล้ว โอวหยางรุ่ยก็ทรุดกายนั่งลงบนบันไดหินหน้าประตู หอบหายใจเหมือนวัว ไรผมเปียกชื้นแนบติดกับขมับ
รอบกาย “วูบ” หนึ่ง คนใช้เจ็ดแปดคนที่เตรียมตัวรออยู่แล้วก็กรูกันเข้ามา
บ้างก็กดไหล่ บ้างก็ทุบขา มีคนที่คล่องแคล่วว่องไวคนหนึ่งคอยถือถ้วยชาหลงถวนที่เพิ่งชงเสร็จ ค่อย ๆ เป่าให้เย็นลงหลายที แล้วจึงประคองส่งถึงริมฝีปากของคุณชาย
คนใช้ชุดเขียวคนหนึ่งเดินเข้าไปกระซิบ: “คุณชาย ข้าน้อยสืบมาแล้ว สตรีผู้นั้นมีผู้ร่วมเดินทางด้วยสี่คน ชายสอง หญิงหนึ่ง อีกหนึ่งคือแมวขนขาวทั้งตัว”
“เจ้าช่างโง่เขลา ให้สืบคน เจ้ากลับไปสืบแมวทำไม?”
โอวหยางรุ่ยผลักถ้วยชาออก คิ้วขมวดเล็กน้อย “ชาร้อนไป เป่าต่อไป”