เจ้าของจี้หยกผู้นั้นเป็นผู้ใด ไม่ต้องเอ่ยก็รู้ชัด
แมวขาวนึกถึงหญิงวิกลจริตแห่งเรือนตะวันตกคนนั้นขึ้นมาได้ ผู้ที่เคยโอบกอดมันไว้ในอ้อมแขนแล้วขับกล่อมเพลงกล่อมเด็กเบาๆ โอวหยางไหวเคยกล่าวว่า ภรรยาของเขาโดยปกติส่วนใหญ่มีสติสัมปชัญญะ เพียงแต่บางครั้งก็จะป่วยกำเริบกะทันหัน
แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี ก็ยังเห็นได้ชัดว่านางยังคงไม่อาจปล่อยวางลงได้
เมื่อดูสีหน้าโอวหยางไหวที่ระมัดระวังปากปิดคำพูด ก็พอจะเดาได้ว่าเขาเชื่อมั่นแล้วว่าลูกสาวตกตายไปแล้ว ไม่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้
แต่เมื่อดูสภาพของวิญญาณหลงเหลือ หยกรูปนั้นเห็นทีเจ้าของของมันยังมีชีวิตอยู่ วิญญาณหลงเหลือเส้นนี้ที่ผูกพันอยู่กับจี้หยก ก็เพราะว่าในใจของเขามีเด็กคนนั้นผูกพันอยู่ตลอดมา
วิญญาณหลงเหลือเอ่ยเสียงเบา: "ไม่รู้ว่าหลังจากข้าตายไป ญาติที่ข้าฝากฝังไว้ได้ดูแลนางดีหรือไม่ คอยทำให้นางอิ่มท้องและอบอุ่นร่างกายหรือไม่ ข้าติดอยู่ที่นี่ ขยับตัวไปไหนไม่ได้แม้ก้าวเดียว หากพวกเจ้าสามารถไปเยี่ยมนางแทนข้าได้สักครั้ง เรื่องค้างคาใจนี้ของข้า ก็คงได้ปลดเปลื้องเสียที"
เพียงเรื่องเล็กๆ เท่านั้น แมวขาวจึงรับปากทันทีอย่างไม่ลังเล
เมื่อเห็นว่าคำขอร้องถูกมอบหมายออกไปแล้ว ความคิดที่หลงเหลือเส้นนั้นก็สลายหายไปราวกับควัน
สายลมพัดผ่าน ก็ไร้ร่องรอยเหลืออยู่เลย
แมวขาวหลับตาลง
อาจารย์มักกล่าวว่า โลกมนุษย์นี่แหละคือขุมนรก ส่วนที่เรียกว่านรกนั้น ก็เป็นเพียงหนทางกลับหลังผ่านพ้นความทุกข์ทรมานทั้งมวล
สรรพสัตว์ไร้ฝั่ง หนทางนั้นยากจะข้ามพ้น
"ศิษย์เอ๋ย จงเก็บจี้หยกนั้นไว้ให้ดี"
เจียงจืออวี่ทำตามอย่างเงียบงัน ก้มลงเก็บจี้หยกบนพื้น สอดไว้ในอกเสื้อ
ในชั่วขณะนั้นเอง
ระฆังทองสัมฤทธิ์ที่แขวนอยู่กลางอากาศกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
"ไม่ดีแล้ว!"
แมวขาวตวาดเสียงเขียว: "ระวังตัว!"
เจียงจืออวี่ไม่ทันได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เพียงเห็นร่างแมวสีขาวนั้นพุ่งทะยานมาขวางอยู่ข้างหน้าเขา กรงเล็บคมกวาดแสงใสเป็นครึ่งวงกลม ดั่งโล่หนึ่ง ใช้ร่างกายแข็งทื่อรับเอากลิ่นอายสังหารที่ร้อนดั่งไฟอันพลุ่งพล่านและพุ่งถาโถมใส่ไว้!