โอวหยางรุ่ยเสียเลือดไปมาก ทนดูภาพสุดสะเทือนใจเช่นนั้นไม่ไหว หลับตาลงและล้มฟุบลงสลบไปตรงนั้น
ปีศาจกล้วยจ้องชายหนุ่มที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ด้วยสายตาตื่นตระหนก
ความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัวถาโถมกลับมาอย่างน้ำเชี่ยว
มันยังจำได้ ตอนพบกันครั้งแรก เขาเพียงเพื่อจะถามคำถามหนึ่ง ก็จัดการมันจนเหลือเพียงแก่นปีศาจที่แตกร้าวหนึ่งเม็ด
และในยามนี้ เขากลับโยนคำถามที่คร่าชีวิตอีกคำถามหนึ่งมาให้มัน
มันข่มความกลัว ยิ้มออกมาได้ยากยิ่งกว่าการร้องไห้เสียอีก เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกอย่างประจบประแจงว่า "สามี...ข้าคือเสี่ยวหมี่..."
ถ้อยคำนี้ดั่งชนวนไฟ จุดชนวนความโกรธแค้นของชายหนุ่มในทันที
กลิ่นอายสังหารสายหนึ่งพันรอบคอของปีศาจกล้วยฉับพลัน ยกมันลอยขึ้นกลางอากาศ!
"หุบปาก! ใครอนุญาตให้เจ้าใช้ใบหน้าของนาง ใช้ชื่อของนาง?" อูหลีกัดฟันแน่น กายทั้งร่างพลุ่งพล่านด้วยอารมณ์สังหาร "สิ่งสกปรกเช่นเจ้า ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเป็นเส้นผมเส้นเดียวของนาง"
"เจ้า...มองทะลุได้อย่างไร?" ปีศาจกล้วยถูกบีบคอจนเสียงแตกพร่า แต่ยังไม่ยอมแพ้ เอ่ยถามขึ้นอย่างคับแค้นใจ
มันมั่นใจว่าศิลปะการสวมหนังมนุษย์ของมันถึงขีดสุดแล้ว ใครจะคิดว่าชายหนุ่มเพียงชำเลืองตามองก็จำได้ทันที
หากจะว่าจุดแตกหักเพียงหนึ่งเดียว ก็คงเป็นกลิ่นอายปีศาจของมัน
แต่มันก็สวมกิ๋นหยกคุ้มกายที่สามารถกลบกลิ่นอายได้อย่างชัดเจน
อูหลี่เหมือนจะอ่านความคิดมันออก กลิ่นอายสังหารพันลมหนึ่งที กิ๋นหยกเขียวชิ้นนั้นก็ตกมาอยู่ในมือเขา
"ของขยะแค่นี้ ใช้ประโยชน์อันใดได้"
เขามองด้วยสายตารังเกียจ แล้วโยนทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่แยแส พร้อมยกเท้าเหยียบย่ำสองครั้ง
กลิ่นอายปีศาจจึงฟุ้งกระจาย หนังมนุษย์ชั้นวิจิตรนั้นละลายทรุดตัวลงดั่งขี้ผึ้ง เผยให้เห็นร่างต้นเถาวัลย์ที่บิดเบี้ยวอีกครั้ง