“ไฉเสี่ยวหมี่” ค่อย ๆ ยืนขึ้นจากหลุมฝังศพ มุมปากของนางโค้งขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา หลังจากนั้นก็เก็บถุงเก็บของบนพื้น แล้วค่อย ๆ ผูกกลับเข้ากับเอว
นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ทันใดนั้นก็ได้กลิ่นคาวเลือดที่ลอยมาจากภายในศาลเจ้าประจำหมู่บ้าน
ในศาล
โอวหยางรุ่ยหลับตาสนิท ซ่อนตัวแนบชิดอยู่หลังเทวรูปเจ้าที่ พร่ำอธิษฐานขอให้คุ้มครองอยู่ในใจ
“คุณชายโอวหยาง”
เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างกะทันหัน เบาบางและนุ่มนวล ราวกับภาพหลอนในความฝัน
เขาสะเทือนใจ คิดว่าตนเองเสียเลือดมากเกินไปจนหูแว่ว
“คุณชายโอวหยาง พวกเขาไปกันหมดแล้ว... ออกมาเถิด”
จนกระทั่งเสียงที่สองดังขึ้น เขาจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ข้างเทวรูป “ไฉเสี่ยวหมี่” ยืนอยู่อย่างอ่อนระทวย นางหลุบตาลงเล็กน้อย นิ้วเรียวขาวประสานกันแน่น ร่างบางราวกับถูกลมพัดเพียงเล็กน้อยก็จะล้มลง
ใบหน้าเล็กซีดขาว ดวงตาที่ชุ่มน้ำเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ดั่งกวางน้อยที่ตกใจ ชวนให้เวทนายิ่งนัก
โอวหยางรุ่ยใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ตกใจที่พบว่า บนมวยผมของนางมีปิ่นห้อยพู่ระบายที่เขามอบให้เสียบอยู่โดยไม่รู้ว่าเมื่อใด
เขาฝืนกายอันอ่อนแรง ค่อย ๆ ขยับออกมาจากหลังเทวรูป เอ่ยเรียกเบา ๆ โดยไม่รู้ตัวว่า “หมี่เอ๋อร์ อย่ากลัว”
“ข้ากลัวเหลือเกิน...”
นางพุ่งตัวเข้ามาในอ้อมกอดเขากะทันหัน น้ำเสียงสั่นเครือ
โอวหยางรุ่ยตะลึงไปครู่หนึ่ง ยกแขนกอดนางไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความปีติที่ยากจะเอ่ยถึงพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
หรือว่านี่คือการรู้จักหัวอกกันในยามยาก?
“ไฉเสี่ยวหมี่” ซบหน้าลงบนอกของเขา แต่ในห้วงลึกของแววตากลับมีประกายโลภะผ่านพ้นไป
ไม่คิดเลยว่าชายผู้นี้จะมีธาตุหยินขั้นสูงที่ดึงดูดสิ่งชั่วร้ายง่ายนัก สำหรับนางแล้ว นับเป็นของบำรุงล้ำค่าหาได้ยาก
ช่างเสียดายเหลือเกินที่ต้องกลืนกินทีเดียว
ต้องค่อย ๆ ดูดซับเขาอย่างช้า ๆ ละเอียดลออให้หมดสิ้น
นางครุ่นคิดอยู่ในใจเบา ๆ ปลายนิ้วก็เลื่อนเข้าไปในเสื้อของเขาอย่างไร้เสียง ทันใดนั้นปลายนิ้วก็แตะต้องวัตถุแข็งชิ้นหนึ่ง