เหล่าชนเผ่าคนเถื่อนทั้งสองพลันบันดาลโทสะ คงามดุร้ายหยิบอาวุธขึ้นหมายจะพุ่งเข้าใส่ซ่งเยวี่ยเหยา
แต่ทว่าชั่วขณะที่ได้เห็นความโฉบเฉี่ยวของนาง การเคลื่อนไหวของพวกเขากลับหยุดชะงักลงพร้อมกัน
พวกเขาพำนักอยู่ที่ศาลาหวนอินก็เพื่อแสวงหาความสำราญ ต่างเคยได้ยินว่าสตรีแห่งที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลืองล้วนงดงามอ่อนช้อย ยิ่งกว่าสตรีแห่งทะเลทรายเสียอีก
สิบกว่าปีก่อนที่ต้องรุกรานเหลียงหยานั่น ก็มีเหตุนี้เป็นปัจจัยหนึ่ง
อาศัยจังหวะที่ทั้งสองตะลึงงัน แม่สื่อหลิวรีบกวาดผ้าเช็ดหน้าเดินก้าวเล็ก ๆ เข้าไป ฉีกยิ้มออกมาช่วยไกล่เกลี่ย
นางเริ่มจากใช้เท้าเตะชายหนุ่มร่างบางผู้นั้นเบา ๆ ก่อนจะหันไปทางชนเผ่าคนเถื่อน พร้อมกับค้อมกายกล่าวขอโทษ: "อ้าย เห็นแก่ข้าเถิด สองท่านผู้มีเกียรติโปรดระงับโทสะ! คนตาบอดครึ่งเดียวคนนี้เป็นเด็กรับใช้ในศาลาของเรา ตาเขาพอจะมองเห็นเพียงแสงสว่างราง ๆ จะให้มองเห็นทางได้อย่างไรกัน? ไปชนเข้ากับท่านผู้มีเกียรติ ข้าขออภัยเป็นอย่างยิ่ง ขอได้โปรดเห็นแก่หน้าของข้า ละเว้นโทษให้เขาสักครั้งเถิด"
รอยยิ้มของนางแฝงไว้ซึ่งความประจบประแจว: "อีกห้าวันการชิงชัยธนูจันทร์เสี้ยวก็จะเริ่มขึ้นแล้ว เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ จะให้เสียอารมณ์ของท่านทั้งสองไปทำไมเล่า? ก่อนการแข่งขันหากลดเรื่องวุ่นวายลงได้ ก็จะได้ลาภลักษณ์ที่ดีมิใช่หรือ? ถึงเวลานั้น ธนูน้ำแข็งลูกศรวิญญาณ จักต้องตกเป็นของท่านทั้งสองอย่างแน่นอน!"
พูดจบนางก็หันข้างตวาดเสียงเขียว: "เสี่ยวหม่าน! รีบขอขมาท่านผู้มีเกียรติเสียสิ!"
ชายหนุ่มเอี้ยวศีรษะเล็กน้อย สายตามีหมอกบาง ๆ ลอยอยู่ไม่อาจกระจาย เห็นเพียงเงาราง ๆ ของผู้คนหลายคนไหวอยู่ไกล ๆ โครงร่างล้วนพร่ามัวไม่ชัดเจน
นึกถึงเสียงอาวุธเมื่อครู่นี้ แล้วคลำไปพบลูกอินทผลัมเนื้อนุ่มที่ข้างเท้า ได้รู้ว่ามีผู้ยื่นมือเข้ามาช่วยเขาไว้