ไฉเสี่ยวหมี่หยุดชะงักด้วยความแปลกใจ "ตุ๊กตาคนยักษ์" ที่นางโอบแขนไว้แน่นก็หยุดตามไปด้วย
นางเงยหน้าขึ้นมองอูหลีโดยไม่รู้ตัว เห็นเพียงเรียวปากบางของเขาประกบแน่น สีหน้าเผยความแข็งทื่อละเอียดอ่อนบางประการ อีกมือหนึ่งยังคงยกตุ๊กตาน้ำตาลแท่งเล็กนั้นอยู่ น้ำตาลนี้ช่างแข็งแรงเสียจริง ตั้งแต่ออกจากฝูงชนจนมาถึงตอนนี้ ไร้ร่องรอยแม้แต่รอยแตกหักแม้แต่ครึ่งหนึ่ง
ประหลาดนัก ตั้งแต่โอบแขนเขาไว้ ไฉนผู้นี้กลับว่านอนสอนง่ายขึ้นมาฉับพลัน?
หรือว่าแขนเขาจะซ่อนปุ่มปิดเสียงไว้หรือ?
นางเดินหนึ่งก้าว เขาก็ขยับตามหนึ่งก้าว
นางหยุด เขาก็หยุดตาม
ตลอดทางไม่ส่งเสียงแม้สักคำ อ่อนโยนดั่งสุนัขน้อยที่ถูกล่ามไว้แน่น
ยังไม่ทันได้พิจารณาอาการผิดปกติของเขา ผ้าเสียงดุดันหยาบกระด้างก็ดังมาจากไม่ไกลนัก ตรงทิศที่ซ่งเยวี่ยเหยากำลังจ้องมองอยู่พอดี
ใต้ชายคาด้านตะวันออกของสะพานลอยกลางอากาศ ชายฉกรรจ์สองคนแต่งกายแปลกต่างถิ่นกำลังเบียดชายหนุ่มผอมบางคนหนึ่งให้ติดกับกำแพง
สองคนนั้นร่างใหญ่กำยำดั่งหมี ผิวคล้ำดำ ผมยาวทั้งหัวถักเป็นเปียแน่นหนาห้อยลงมาทางด้านหลัง หยาบกร้านดั่งฟางแห้ง
พวกเขาสวมหนังสัตว์พาดเฉียง คอห้อยสร้อยเขี้ยวหมาป่า หน้าผากประดับเครื่องประดับโลหะ แกะสลักเป็นหัวหมาป่าอ้าปากกว้างน่าเกรงขาม
หน้ากล้ามเนื้อหยาบกระด้าง เบ้าตาลึกลอย เห็นทีเดียวว่าไม่ใช่ชาวเมืองกลาง
ภาษากลางของพวกเขาก็พูดอย่างแข็งกระด้างยิ่งนัก เสียงแหบห้าวผสมกับน้ำเสียงแปลกประหลาด:
"ไอ้คนตาไม่ดูทาง! ไม่รีบคุกเข่าโค้งคำนับขอขมาอาของเจ้าเสีย!!"
ซ่งเยวี่ยเหยาจ้องมองพวกเขานิ่ง ดวงตาดั่งเปลวเพลิงพลุ่งพล่าน มือหนึ่งแอบวางบนด้ามมีดที่เอวอย่างแนบเนียน