เสียงวุ่นวายในห้องทำให้ห้องข้างๆ รู้สึกตัว
เจียงจืออวี่เดินมาเคาะประตูเบาๆ น้ำเสียงแฝงความห่วงใย: “เสี่ยวหมี่ อูหลี สองคนไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
ตั้งแต่เมื่อคืนกลับมา บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองก็ดูประหลาด ต่างคนต่างไม่พูดกันเลย
ต้องรู้ว่า ปกติเวลาสองคนนี้อยู่ด้วยกัน ไม่ใช่เจ้าด่าข้าสามประโยค ก็เป็นข้าตอบเจ้าไปห้าประโยค
แทบจะทะเลาะกันอยู่ตลอดทั้งวัน
มีครั้งหนึ่ง ถึงกับเถียงกันในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่น “โลกลำนี้เกิดไก่ก่อนหรือไข่ก่อน”
เสี่ยวหมี่ยังไม่วายจะลากเขา อาจารย์ และเหนียงเหนียง ไปเข้าข้างทั้งสามคน
อาจารย์กับเหนียงเหนียงเลือกข้างเสี่ยวหมี่ ถึงแม้ผลจะชัดเจนอยู่แล้ว แต่เสียงโหวตมิตรภาพอันล้ำค่าของเขา ก็ยังจะเอามาช่วยอูหลีอยู่ดี
อันที่จริง หากสังเกตให้ดี เวลาโต้เถียงกัน อูหลีไม่เคยโกรธจริงจังสักครั้ง ปลายปากมักจะยกยิ้มบางๆ อย่างที่พูดไม่ออก
ส่วนเสี่ยวหมี่นั้น มักจะเอามือค้ำเอว โมโหใส่สามีของตัวเองอยู่เสมอ บางทีก็พูดจาไม่ยั้งคิดหลุดคำหยาบออกมาสักสองสามคำ เขาก็แค่หยิกแก้มของหญิงสาว แล้วแกล้งทำดุ: “เด็กสาวพูดจาหยาบคายแบบนี้จะไม่น่ารักแล้วนะ”
แต่ท่าทางที่หนุ่มน้อยเอาใบหน้าเล็กๆ ของภรรยาตัวเองมาไว้ในอุ้งมือ แล้วทั้งบีบทั้งนวดด้วยความเอ็นดูนั้น ช่างเผยให้เห็นว่าเขาชอบนางเสียเหลือเกิน
เมื่อครู่ในห้อง ก็เห็นจะเป็นน้ำเสียงของเสี่ยวหมี่ที่ดังกว่า
เจียงจืออวี่ได้ยินเพียงนางตะคอก: “เจ้าด่ากันทำไม!?”
อันที่จริง คำพูดของอูหลีเขาไม่ได้ยินชัดเลย กลับเป็นเสียงคำรามของเสี่ยวหมี่ที่แทบจะพังหลังคาเรือน
ชั่วขณะหนึ่ง เขาเกือบคิดว่าเหนียงเหนียงเข้าสิงร่างของนางเสียแล้ว