คืนหนึ่งไม่ได้หลับไม่ลง นับประสาอะไรกับต้องตื่นแต่เช้ามาเร่งแต่งหน้าทำผมให้คนอื่น
ไฉเสี่ยวหมี่เหนื่อยจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ นางลากสังขารอันหนักอึ้งค่อยๆ คืบไปถึงขอบเตียง หมดแรงแม้แต่จะเปิดม่าน เพียงแค่เบี่ยงตัวเข้าไปตามช่องที่เปิดไว้เล็กน้อย ก็ทรุดลงบนเตียงตรงๆ
ม่านไหมถูกหญิงสาวร่างบางเบียดแทรกเข้าไปจนเปิดออก คลื่นผ้าเป็นรอยย่นนุ่มละเอียด ปลายม่านพลิ้วไหวอย่างระริกระรี้ราวกับระลอกคลื่น
อูหลีหายใจสะดุดลงชั่วขณะ ก้มเข่าที่พับอยู่ลงโดยไม่รู้ตัว
เพียงอึดใจถัดมา กลิ่นหอมอ่อนอุ่นก็โถมเข้าใส่ทั้งร่าง เขาถูกแรงปะทะที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้านั้นกระแทกลงบนเตียงอย่างจัง
หืม?
ที่นอนนุ่มๆ ของนาง... กลายเป็นอะไรแข็งเช่นนี้ได้เล่า?
ไฉเสี่ยวหมี่ขยับเปลือกตาอย่างเกียจคร้าน
สบตากัน
ถึงกับงงไปเลย
ปลายจมูกของทั้งสองห่างกันเพียงเสี้ยววา ลมหายใจปะปนกันอย่างแผ่วเบา
ทวีความสับสนอลหม่านที่มีอยู่เดิมให้หนักหน่วงและขุ่นมัวยิ่งขึ้น ดิ่งลึกลงไปในห้วงน้ำวนเสียสิ้น
เสียงอื้ออึงในหูของอูหลีราวกับมีจักจั่นร้อยพันตัวส่งเสียงร้องระงม จนเขารู้สึกวิงเวียนตาพร่า ใบหน้าของหญิงสาวอยู่ใกล้เพียงชั่วตาเดียว จนแทบมองเห็นขนอ่อนนุ่มละเอียดบนแก้ม
วันนี้... นางช่างดูแตกต่างไปเป็นพิเศษ เพราะเหตุอันใดก็ไม่รู้
ดวงตากลมโตสีดำใสแวววาวคู่นั้น บัดนี้เพราะความตกตะลึงจึงเคลือบด้วยประกายมึนงง แก้มแดงเรื่อระเรื่อราวกับคลื่นยามน้ำทะเลขึ้น
รอยแดงนั้นหาใช่สีแดงที่นางโกรธจนพองแก้ม และมิใช่แดงเพราะเดินตากแดดจนร้อนเหนื่อย หากแต่เป็นดั่งท้อสุกงอม อวบอิ่มจนเพียงแตะต้องก็เหมือนจะเอ่อท้นออกมาเป็นน้ำหวาน ทำเอาลมหายใจของเขาเสียจังหวะไปหมด
เขาจ้องใบหน้าแดงเรื่อนั่นนิ่ง ลูกกระเดือกกล้ำกลืนลงไปอย่างอดไม่ได้
จะทำอย่างไรดี...
เขารู้สึกว่า... อยากกินคนอีกแล้ว