ภายนอกศาลาหวนอิน
แสงอาทิตย์แผดเผาจนร้อนระอุ ซ่งเยวี่ยเหยาว่าตนเองใกล้จะละลายไปกับแสงแดดแล้ว
อากาศยามนี้ผิดปกติยิ่งนัก ปานนี้ควรเป็นปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่เมืองเชียนอู๋กลับร้อนขึ้นวันแล้ววันเล่า
ได้ยินผู้เฒ่าผู้แก่ในเมืองเล่าว่า ทุกช่วงใกล้เดือนดับหรือเดือนเพ็ญอากาศจะเป็นเช่นนี้ บางคืนยังมีหมอกหนาจัดจนมองไม่เห็นทาง ผู้ที่กลับเรือนค่ำต้องชูตะเกียงสลัวๆ ก้าวทีละก้าวไปตามทางอย่างระมัดระวัง
นางคิดจะรออยู่ในโถงใหญ่ของศาลาหวนอิน แต่กลิ่นหอมแป้งและน้ำหอมที่โชยเข้าจมูกชวนให้ทนไม่ไหว
ร้ายยิ่งกว่านั้นคือ เพื่อความสะดวกในการฝึกยิงธนู วันนี้นางจงใจเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษ
ยามนี้ผมดำมัดสูง อาภรณ์สีเมฆาหลี่แขนแคบสวมคลุมกายอย่างกระชับ เอวคาดแน่น ปลายแขนเสื้อรวบรัด หากไม่พิจารณาความงามอ่อนหวานที่แฝงอยู่ระหว่างคิ้วตา ก็คล้ายชายหนุ่มรูปงามออกรสคนหนึ่ง
คราเมื่อเดินผ่านเฉลียงเมื่อครู่ นางก็ถูกหญิงงามสามคนขวางทางไว้
“ท่านสุภาพบุรุษ—”
เสียงนั้นเรียวยาวกี่ครั้งก็ยิ่งหวานเย้ายวน ติดพันจนนางรู้สึกคันหู ต้องกัดฟันเร่งฝีเท้า เกือบวิ่งหนีมาหลบอยู่ใต้ต้นไม้ข้างถนนด้านนอกศาลาหวนอิน
แม้ยามเด็กอยู่ในค่ายทหารท่ามกลางหมู่บุรุษ ก็ไม่เคยขลาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูกเช่นนี้มาก่อน จู่ๆ ก็เข้าใจว่าทำไมวันนั้นเจียงจืออวี่จึงหนีไม่พ้น คงเพราะทั้งไม่สามารถลงมือกับหญิงที่ไร้อาวุธเหล่านี้ และไม่เหมาะจะด่าว่าโดยไร้เหตุ ถูก้อมล้อมจนไปไหนไม่ได้ จำต้องขุดอุโมงค์หนีเอาตัวรอด
ร่มไม้บางตา ลมร้อนยังคงพัดมาเป็นระลอก
ซ่งเยวี่ยเหยายกมือเช็ดเหงื่อที่ซึมที่ขมับ ในใจเพียงเฝ้าคอยให้อูหลีมาถึงเร็วๆ
แต่แล้วอูหลีก็ยังไม่มาถึง กลับเป็นเจียงจืออวี่ที่มาแทน
“เหนียงเหนียง ข้าเพิ่งขึ้นไปเร่งแล้ว อูหลีบอกว่าอีกไม่นานจะมา ข้ารอเจ้าเป็นเพื่อน” เขาเร่งฝีเท้าวิ่งมาหานาง ยกพัดในมือขึ้นมาสวามิภักดิ์ พัดลมให้ทีละที
ดูท่า การกระหน่ำขมับครั้งก่อนที่รุนแรงถึงเพียงนั้นยังไม่สามารถขับไล่เขาไปได้
ซ่งเยวี่ยเหยาหันหน้าหนีไปทางอื่น ถอนหายใจเบาๆ
หัวกะโหลกของคนผู้นี้ วันหนึ่งแข็งแกร่งยิ่งกว่าวันก่อนจริงๆ