เสี่ยวหม่านได้ยินเสียงก็จำได้ว่าผู้ที่มาเป็นเสี่ยวหมี่
บัดนี้ ชื่อเสียงของนางในหมู่หญิงงามแห่งศาลาหวนอินนั้นโด่งดังไม่น้อย ถึงกับเซียงหยุนเอ่ยถึงเป็นประจำ
เขาหันไปทางเงาร่างนั้น ยิ้มแล้วประสานมือคารวะ เอ่ยเรียกว่า “คุณหนูเสี่ยวหมี่”
น้ำเสียงแฝงความซาบซึ้งใจอยู่บ้าง ต่อหน้าผู้ชมชาวบ้านทั่วไป กลับสามารถเอ่ยถึงหญิงงามผู้หนึ่งว่าเป็นสหายได้อย่างเปิดเผย ความตรงไปตรงมาเช่นนี้หายากนัก เขาจะต้องกลับไปบอกเซียงหยุนให้ได้ว่า คุณหนูเสี่ยวหมี่ผู้นี้คู่ควรแก่การคบหาอย่างยิ่ง
หลังจากทักทายกันแล้ว สายตาที่คลุมเครือของเขาก็มองหันไปรอบ ๆ หลายครั้ง แต่กลับไม่พบเงาสีแดงสดนั้นเลย
ในใจพลันเกิดความว่างเปล่าขึ้นมาอย่างประหลาด พลางเอ่ยถามเสียงเบา “คุณหนูผู้นั้นเมื่อครู่... ไปที่ใดแล้วหรือ?”
สัมผัสได้ว่าสุนัขจิ้งจอกน้อยที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมกำลังหดตัวเข้าหาอกอย่างเงียบ ๆ หัวที่มีขนฟูสั่นไหวเบา ๆ ดวงตาสีเหลืองอำพันเปี่ยมไปด้วยความจนปัญญาและหวาดหวั่น
ไฉเสี่ยวหมี่เข้าใจได้ในทันที
มันไม่อยากให้เสี่ยวหม่านเห็น
นางไม่สีหน้าเปลี่ยนแม้แต่น้อย รวบเสื้อนอกให้กระชับขึ้น ปกปิดร่างน้อยนั้นไว้ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “นางไปแล้วเจ้าค่ะ”
เสี่ยวหม่านตะลึงไปครู่หนึ่ง จึงพยักหน้ารับ “...ก็ดี”
อาศัยยามนี้ผู้คนยังไม่ทันสังเกต รีบจากไปอย่างเงียบ ๆ จึงปลอดภัยที่สุด
แต่ไม่รู้เหตุใด ใจเขากลับผุดความรู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูกขึ้นมา
ราวกับว่านางไม่ควรจากไปอย่างเร่งรีบเช่นนี้ แม้แต่คำลาแม้สักคำก็มิได้ทิ้งไว้
ไฉเสี่ยวหมี่มองความหม่นหมองที่ปิดไม่มิดระหว่างคิ้วของเขา เอ่ยด้วยความซาบซึ้ง “เสี่ยวหม่าน เมื่อครู่ขอบใจเจ้าที่ออกหน้าแก้ไขสถานการณ์ให้สหายของข้า”
นางคิดว่าเสี่ยวหม่านมีนิสัยอ่อนโยนปนกับความอ่อนแออยู่บ้าง เวลาเจอเรื่องมักยอมถอยเพื่อความรอบคอบ แต่มิได้คาดคิดว่าเขาจะกล้าออกมายืนหยัดในยามคับขันเช่นนี้