เสี่ยวหม่านล้างกระโถนใบสุดท้ายเสร็จ นิ้วทั้งสิบถูกน้ำบ่อแช่จนขาวซีดและบวมเป่ง
เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เหนื่อยจนเอวแทบค่อม
ทำให้ร่างที่ผอมบางอยู่แล้ว ดูเพิ่มความพร่าเลือนไปตามกาลเวลาขึ้นอีกหลายส่วน
ทั้งที่อายุไม่มาก ทว่า เห็นแล้วกลับแก่ไปเจ็ดแปดปี
ในแสงจันทร์หม่นหมอง สุนัขจิ้งจอกน้อยตัวหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนฝาบ่อน้ำ หางฟูฟ่องพาดลงข้างบ่อ ปล่อยห้อยอย่างแผ่วเบา
มันเอาคางวางบนอุ้งหน้า ดวงตากลมโตชุ่มน้ำจ้องมองเขาไม่กะพริบ
เมื่อเห็นมือขาวซีดคู่นั้น และร่างที่พยายามเพ่งมองหาสิ่งของในความมืด ดวงตาสีส้มเหลืองของสุนัขจิ้งจอกน้อยก็เผยแววห่วงใยและอาลัยอาวรณ์อย่างเงียบเชียบ
น่าเสียดายที่เสี่ยวหม่านสายตาไม่ดี ในความมืดมัว เขาจึงได้แต่คลำหาสิ่งของไปตามแสงและสัมผัสอันพร่ามัว
ดังนั้น เขาจึงไม่รู้ว่า ทุกคืนเช่นนี้ สุนัขจิ้งจอกน้อยตัวนี้จะแอบวิ่งมา เฝ้าเขาอย่างเงียบๆ และไม่รู้ว่า เมื่อมือของเขาคลำหาแปรงบนแผ่นหิน หัวเล็กๆ ขนฟูนั้นก็แอบเข็นแปรงไปใกล้ปลายนิ้วของเขาอย่างเงียบๆ
เมื่อเสี่ยวหม่านกลับมาถึงห้องเล็กๆ มืดทึบของตัวเอง ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว
ห้องอยู่ติดกับครัว นอกจากการล้างกระโถนแล้ว เขายังต้องรับหน้าที่ก่อไฟอีกด้วย
ในห้อง ครึ่งหนึ่งกองฟืน อีกครึ่งหนึ่งคือเตียงไม้กระดานของเขา
เสี่ยวหม่านคลำไปถึงโต๊ะเตี้ย ปลายนิ้วสัมผัสกับชามกระเบื้องอุ่นๆ พลันยิ้มอย่างเข้าใจ ทายถูกแน่นอนว่าเซียงหยุนมาแล้ว
เด็กสาวคนนี้ต่อหน้าคนนอกมักเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดจา แต่อันที่จริงเจ้าเล่ห์ซุกซน เอาแต่คิดอุบาย ยังไงตอนนี้คงแอบซ่อนอยู่ในมุมมืดสักแห่ง วางแผนจะกระโดดออกมาหลอกให้เขาตกใจ
เสี่ยวหม่านแสร้งไม่รู้ นั่งยองๆ อย่างสงบข้างโต๊ะ ตักเกี๊ยวในชามส่งเข้าปากทีละช้อน
แป้งบาง ไส้แน่น ทุกคำที่กัด กลิ่นหอมร้อนๆ นั้นทำให้อบอุ่นหัวใจ