ไฉเสี่ยวหมี่กำลังจะตอบตกลง ทันใดนั้นก็รู้สึกมีลมเย็นแปลกๆ พัดมาจากที่ใดที่หนึ่ง
เงยหน้าขึ้น ก็เห็นเงาร่างคนหนึ่งค่อยๆ ลอยผ่านพวกเขาไปอย่างเชื่องช้า
เสียงเย็นเฉียบลอยมา: “สิ่งที่อยากเรียนนั่นน่ะไม่น้อย อยู่ๆ จะเรียนยิงธนู พอไม่มีนานก็อยากเรียนอย่างอื่นอีกแล้ว”
ชายหนุ่มไม่ให้ใครสังเกต พับแขนเสื้อที่เปื้อนเลือดทบกันหลายชั้น พลิกกลับเข้าไปซ่อนไว้ เผยให้เห็นข้อมือที่ขาวสะอาด พาดแขนมีรอยสักเล็กๆ โผล่ขอบออกมาให้เห็นรางๆ
ขณะเดินผ่านไป สายตาของเขากวาดมองแมวขาวตัวนั้นอย่างไม่เป็นทางการ
“วิชาอะไรกันนักกันหนา สอนตั้งเก้าครั้งถึงจะทำได้ ข้าเห็นทีอาจารย์ผู้นี้ฝีมือก็ธรรมดาเท่านั้น”
เจียงจืออวี่ชะงักไปทันใด
ในพริบตาเกิดความรู้สึกเหมือนได้พบคนที่เข้าใจหัวใจ รู้สึกปีติยินดี สายตามองไปที่อูหลีเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและตื้นตัน แทบจะเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงว่าระหว่างทาง เขาพยายามจะเข้าใกล้ชิดอูหลีหลายต่อหลายครั้ง แต่อีกฝ่ายกลับห่างเหินเย็นชาเสมอ แม้บางครั้งจะพูดคุยก็เต็มไปด้วยคำเสียดสี
วันนี้ ที่แท้กลับพูดแทนเขา!
เจียงจืออวี่ตื่นเต้นจนไม่อาจสงบ
แต่แมวขาวขนตั้งชันไปทั้งตัว หลังโก่งโค้ง หนวดสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ
ศิษย์ใต้สำนักจิงหมิงไถคนไหนบ้างไม่เคารพเรียกมันว่า “อาจารย์” หรือ “ท่านอาจารย์เล็ก”? คนทั้งโลกที่รู้จักชื่อเสียงของมัน ใครบ้างไม่ยกย่องเรียกมันว่า “จี้ฟางซื่อ”?
คิดว่าจะได้ศิษย์อย่างเจียงจืออวี่ที่ช่างไม่รู้จักระวังใจเช่นนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้มันเหนื่อยใจแล้ว
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีเด็กหนุ่มที่ดูหมิ่นผู้ใหญ่เช่นนี้อีก?
“เห็นได้ชัดว่าพวกเจ้าคนรุ่นหลังไม้รู้จักฟ้าสูงดินต่ำ!” แมวขาวโกรธจนยกสองอุ้งเท้ามากอดอก เลียนแบบท่าทางคนกอดอก แต่กลับดูตลกขบขันบนตัวแมว “ท่านผู้นี้ไม่เชื่อ ต้องสอนด้วยตนเองสามครั้ง แล้วเจ้าจะเรียนรู้ได้!”