ท่ามกลางผู้คนที่สับสนวุ่นวาย เงาร่างของสตรีชุดแดงนั้นวาบผ่านไป กลายเป็นเงาสีแดงก่ำดวงเล็ก ๆ อีกครั้ง แล้วหายลับเข้าไปในความมืดมิดยามค่ำคืนอย่างเงียบเชียบ
สุนัขจิ้งจอกน้อยวิ่งอยู่นาน ในที่สุดก็กระโดดขึ้นไปบนกิ่งไม้ต้นเก่าหนึ่งต้นในลานบ้านหลังหนึ่ง
มันมองข้ามผิวน้ำกว้างใหญ่ไปยังศาลาหวนอินที่แสงไฟริบหรี่อยู่ฝั่งตรงข้าม
เพียงแต่ห้องของเสี่ยวหม่านั้นอยู่ซุกซ่อนอยู่ในมุมที่เงียบสงบที่สุด ไกลขนาดนี้ มองอะไรก็ไม่ชัดเจน
มันท้อแท้เล็กน้อย ก้มหน้าลง หันหลังจะไป ทว่าเหมือนมีอะไรดึงสายตาไว้ จู่ ๆ ก็หันกลับมา
เห็นเพียงชั้นบนสุดของศาลาหวนอิน หน้าต่างบานหนึ่งเปิดอ้า
แสงจันทร์สาดส่องชัดเจนถึงเงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในหน้าต่าง นางวางอ่างไม้ไว้ที่ขอบหน้าต่าง พับแขนเสื้อขึ้นสูง เผยให้เห็นปลายแขนเรียวเล็กสองข้าง กำลังก้มหน้าซักเสื้อผ้าอย่างสุดแรง แก้มก็กระเพื่อมตามจังหวะไปด้วย ตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง
สุนัขจิ้งจอกน้อยเลื่อนสายตาไปเล็กน้อย
บนชายคาอีกด้านหนึ่งของหลังคา มีชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งนั่งอย่างเกียจคร้าน
เขานั่งขัดสมาธิ มือหนึ่งถือมีดแกะสลัก กำลังจดจ่ออยู่กับการเหลาไม้ท่อนหนึ่ง
จันทร์สว่างดาราเดี่ยว แสงสีเงินสุกใสรินไหลลงมา ทาบทับลงบนตัวเขาอย่างนุ่มนวล
สีหน้าจดจ่อและอ่อนโยนของเขานั้น
เหมือนกับตอนที่เสี่ยวหม่านั่งเล่นหมากพลางเล่านิทานให้มันฟังเบา ๆ เป๊ะทุกอย่าง
เพียงแต่ตอนนี้ ความอ่อนโยนของเสี่ยวหม่านั้นมอบให้ผู้อื่น ส่วนความอ่อนโยนของชายหนุ่มผู้นี้จะมอบให้ผู้ใดเล่า?
ไม่รู้ว่าจ้องมองอยู่นานเท่าใด จู่ ๆ มันก็พบว่า ไม้ท่อนนั้นในมือของชายหนุ่มเริ่มเห็นโครงร่างชัดขึ้นมาแล้ว ดูเผิน ๆ เป็นรูปธนู
ดวงตาของสุนัขจิ้งจอกน้อยวาบเป็นประกาย!
เสี่ยวหม่านน่ะ ช่วงนี้ก็กำลังทำธนูอยู่เช่นกัน แต่ธนูที่เขาทำค้างไว้ครึ่งทางนั้นไม่รู้เหตุใดจึงหักเสียก่อน ตอนกลางวันยังเห็นเขานั่งเหม่อมองไม้ที่หักนั้นด้วยความเศร้า แล้วเงียบ ๆ ซ่อมแซมไป
ธนูที่ชายหนุ่มผู้นั้นทำ ช่างประณีตเพียงนี้ หากสามารถขโมยมาส่งให้เสี่ยวหม่านได้ก็คงดี