กลุ่มกลิ่นอายสังหารที่ปั่นป่วนค่อย ๆ ขมวดรวมตัวเป็นรูปงูยักษ์สีดำที่ใหญ่กว่าหงจีโอหลายเท่า ชูหัวอันน่ากลัวขึ้นอย่างดุร้าย ในวินาทีถัดไปก็จะกลืนกินมันทั้งเป็น
ท่ามกลางจังหวะที่งูดำซึ่งก่อตัวจากกลิ่นอายสังหารกำลังจะตะครุบลงมา เสียงฝีเท้าที่วุ่นวายก็ดังเข้ามาจากนอกประตูแต่ไกล ระคนกับเสียงหัวเราะหยอกล้ออันใสกระจ่างของเหล่าหญิงสาวที่ดังกังวานราวกับกระดิ่งเงิน
“ปัง!”
ประตูถูกผลักออกอย่างแรง
ฝ่ามือของชายหนุ่มหดกลับในทันใด กลิ่นอายสังหารก็พลันถูกเก็บเข้าสู่ร่างกาย
มันเร็วเกินไปเสียจนกลิ่นอายสังหารพุ่งเข้าสู่กระดูกเลือดอย่างแรง ความเจ็บแปลบที่เสียดแทงก็ทำให้เขาครางเบา ๆ ออกมาหนึ่งเสียง
ความมุ่งร้ายสังหารที่พลุ่งพล่านในดวงตาของอูหลีจางหายไปราวกับน้ำทะเลลด ระหว่างที่เงยหน้าขึ้น ความยุ่งเหยิงและใจหายที่มิทันตั้งตัวก็แทรกเข้ามาแทนที่อย่างเงียบเชียบ
เพียงเห็นไฉเสี่ยวหมี่วิ่งนำหน้าด้วยรอยยิ้ม ด้านหลังตามมาด้วยหญิงงามกลุ่มใหญ่ที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับนาง
เขียว แดง ม่วง เขียว เหล่านกน้อยแก้วเสียงเจื้อยแจ้ว พูดจาหัวเราะกันไม่ขาดปากจนเปรียบได้กับเหล่านกป่าหนึ่งร้อยตัวบนยอดเขาที่ส่งเสียงกู่ก้องกันทั้งป่า!
อูหลีรู้สึกปวดหัวแทบจะแตก รองเท้าก็ไม่ทันจะถอด พลิกตัวก็พุ่งหลบเข้าไปหลังม่านในทันที
หงจีโอตกใจจนหดตัวเข้ามุมเตียงตั้งแต่แรกแล้ว แข็งทื่อขดเป็นก้อน นิ่งไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ฮือ ๆ ใกล้ไปมาก ๆ——
เงินมันเกือบจะได้ไปเจอย่าแก่แล้ว
ผ่านม่านบาง ๆ อูหลีมองเห็นหญิงงามเหล่านั้นยกเครื่องสำอางนานาชนิด ทั้งแป้งฝุ่น ดินสำหรับเขียนคิ้ว และลิปสติก ต่างแย่งกันล้อมไฉเสี่ยวหมี่ไว้ตรงกลาง ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่ขาดเหมือนฝูงนกกระจอก
“เสี่ยวหมี่ เสี่ยวหมี่ สีแดงที่แต้มแก้มแบบเวลาตื่นเต้นบนหน้านี้เธอทำยังไงเหรอ ใช้อันของฉันลองอีกทีสิ!”