รูปปั้นท่านแม่ม่ายซานถูตั้งตระหง่านอยู่สูง อาภรณ์ร่วงหล่นราวเมฆาที่พัดผ่าน
กิริยางดงาม ท่ามกลางแสงเทียนไหวระริกคล้ายจะขยับแต่ก็มิได้ขยับ
หงเซียวคุกเข่าลงคารวะด้วยความศรัทธา
เอ่ยคำอธิษฐานในใจ: ท่านแม่ม่ายซานถู ขอทรงโปรดประทานพรแก่สัตว์น้อยอีกสักประการเถิด สัตว์น้อยยินดีสละพลังปีศาจของตน เพื่อแลกให้เสี่ยวหม่านกลับมามองเห็นอีกครั้ง
เทพธิดางดงามองค์นั้นหลุบเปลือกตาลงต่ำ มุมปากเจือรอยยิ้มจาง ๆ ที่ทั้งเมตตาและห่างเหิน
ทันใดนั้น หมอกหนาสุมคลุ้งไปทั่วกาย
แว่วเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเกียจคร้านและสูงส่งดังมา
"เจ้าจิ้งจอกน้อยนี่อีกแล้วหรือ"
"เจ้าเพิ่งแปลงกายเป็นมนุษย์ พลังปีศาจแค่นี้จะทำอะไรได้เล่า? จะแลกดวงตาสักคู่ ยังไม่คู่ควร"
น้ำเสียงนั้นเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม แฝงไปด้วยความเอ็นดูอยู่บ้าง
"อย่างไรเสีย ดูใจเจ้าเป็นกุศล ข้าก็ทำได้แค่นี้ ใช้พลังปีศาจของเจ้าเรียกแสงสว่างบางส่วนกลับคืนให้เขาได้เท่านั้น"
หงเซียวดีใจจนหน้าเบ่งบาน "ขอบพระคุณท่านแม่ม่ายซานถู ขอบพระคุณท่านแม่ม่ายซานถู!"
แสงเทียนสั่นไหว หมอกหนาปกคลุม
ร่างบางร่างหนึ่งคุกเข่าอยู่กลางม่านหมอก โขกศรีษะซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อาภรณ์สีแดงดั่งไฟ ผมดำสยายถึงพื้น
หลังจากอธิษฐานเสร็จ นางก็รีบเร่งกลับไป
เสี่ยวหม่านยังถูกนางซ่อนไว้ที่มุมหนึ่ง กำลังแอบฟังคุณหนูเซียงหยุนดีดพิณเจิงอยู่ คำนวณเวลาแล้วใกล้จะจบลงแล้ว ทำตัวให้ผิดสังเกตไว้จะดีที่สุด
*
ในเวลาเดียวกัน
ณ ระเบียงยาวแห่งหนึ่งของศาลาหวนอิน เสียงพิณหยุดลงกะทันหัน
ดวงตาที่หลับสนิทของเสี่ยวหม่าน ขนตาขยับเล็กน้อย
เสียงพิณหยุดกะทันหันเกินไป เรียกได้ว่าไม่ทันตั้งตัว
ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของหญิงสาว
เขาลืมตาขึ้นมาอย่างกระทันหัน
เบื้องหน้า กลับมีแสงสว่างสอดเข้ามาบ้างแล้ว
ไม่ทันคิดให้ละเอียด เขารีบลุกขึ้น เดินโซซัดโซเซตามแสงสว่างนั่น ตามเสียงนั้น คลำหาไปเรื่อย ๆ